บทนำ

เรื่องเล่าวันนี้เกิดขึ้นจากเมื่อเทอมที่แล้วเราได้รับมอบหมายการบ้านให้ไปดูโครงการหอจดหมายเหตุมหาวิทยาลัยศิลปากร ตอนที่ไปดูเราได้พบกับคุณลุงสาโรจน์ (อายุ 72 ปีแล้ว)ซึ่งทำงานในมหาวิทยาลัยศิลปากรมาตั้งแต่ปี 2497 (สมัยยังไม่มีวิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์เลย) และจากการที่ได้คุยกับคุณลุงก็ทำให้เรารู้จักมหาวิทยาลัยเรามากขึ้นกว่าที่ได้รับรู้จากหนังสือเฟรชชี่ และจากที่อื่นๆ และมีเรื่องที่ชาวศิลปากรเรายังเข้าใจผิดอยู่อีกด้วย เราก็เลยนำข้อมูลที่ได้คุยกับคุณลุงมาเขียนไว้ที่นี่ ก่อนที่เราจะลืม จะได้เผยแพร่เรื่องราวของมหาวิทยาลัยด้วย

เพลงประจำมหาวิทยาลัย

รู้ไหมคะว่า มหาวิทยาลัยศิลปากรไม่มีเพลงประจำมหาวิทยาลัย หลายคนอาจสงสัยว่าทำไมเราไม่มีเพลงพระราชนิพนธ์ พระราชทานมาเหมือนกับ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หรือมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ความจริงก็คือ มีค่ะ คุณลุงเล่าให้ฟังว่าพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระราชนิพนธ์เพลงให้มหาวิทยาลัยศิลปากรแล้ว แต่ว่าคุณหญิง(เราจำชื่อท่านไม่ได้) ซึ่งจะเป็นผู้ประพันธ์เนื้อร้อง ท่านเสียชีวิตไปก่อน ดังนั้นเพลงประจำมหาวิทยาลัยศิลปากรจึงถูกลืมไปด้วย

ส่วนเพลงที่เราเข้าใจกันว่าเป็นเพลงประจำมหาวิทยาลัย คือ Santa Lucia กลิ่นจันทร์ ลานจันทร์รัญจวน ศิลปากรนิยม ก็มีที่มาดังนี้

เพลง Santa Lucia กลายเป็นเพลงประจำมหาวิทยาลัยได้ก็เพราะอาจารย์ศิลป์ พีระศรี ท่านชอบร้อง (หรือฮัม) อยู่บ่อยๆ แล้วคณะจิตรกรรมฯ ก็นำทำนองเพลงนี้มาแต่งเพลงศิลปากรนิยม (ที่ขึ้นต้นว่า มะมา เรามารื่นเริง มะมาเรามาบันเทิง) เหตุนี้เลยทำให้ Santa Lucia กลายเป็นเพลงประจำมหาวิทยาลัยโดยปริยาย

เราถามคุณลุงว่า แล้วเพลงกลิ่นจันทร์ล่ะคะ เพลงนี้เพราะมากเลยนะคะ คุณลุงเฉลยว่า เพลงกลิ่นจันทร์เป็นเพลงที่มาจากคณะอักษรศาสตร์ค่ะ ผู้ประพันธ์เพลงนี้คือ คุณหญิงวินิตา ดิถียนต์ เจ้าของนามปากกา ว.วินิจฉัยกุลและแก้วเก้า ซึ่งท่านเคยเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เวลาผ่านไป เพลงกลิ่นจันทร์ก็แพร่หลายไปทั่วมหาวิทยาลัย มีเพื่อนคนหนึ่งบอกเราว่าเพลงกลิ่นจันทร์เป็นเพลงที่เหมาะที่สุดที่จะเปิดในงานรับปริญญา โดยเฉพาะท่อนจบ (ศิลปากรเมื่อตอนจะจากกันไกล ใครรู้บ้างหรือไม่ ในฤทัยโหยอ่อน นานแสนนานผ่านไปด้วยใจนิวรณ์ ไม่ลืมศิลปากรกลิ่นจันทร์กำจรมิคลาย)

ส่วนเพลงลานจันทร์รัญจวน เป็นเพลงของสุนทราภรณ์ที่ประพันธ์ให้มหาวิทยาลัยเนื่องในโอกาสที่มหาวิทยาลัยจัดงานเลี้ยงกลางคืน (ปีพ.ศ.ไหน จำไม่ได้แล้วค่ะ..ขออภัย) โดยเห็นว่ามหาวิทยาลัยมีสถานที่ที่เราเรียกว่าลานจันทร์อยู่ ก็เลยเอามาเป็นสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัย

สีประจำมหาวิทยาลัย

เป็นที่รู้กันนะคะว่าสีประจำมหาวิทยาลัยศิลปากรคือสีเขียวเวอริเดียน (ซึ่งตอนปี 1 เราไม่เข้าใจว่าคือสีอะไรกันแน่ รุ่นพี่บอกให้ดูที่สีเนคไทร์นักศึกษาชาย ก็คือสีเขียวน้ำทะเลนั่นแหละ) ทำไมต้องเขียวเวอริเดียนล่ะ สีเขียวธรรมดาไม่ได้หรือ คำตอบคือสีเขียวธรรมดาเป็นสีของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ค่ะ คุณลุงเล่าว่าที่มหาวิทยาลัยศิลปากรใช้สีเขียวเวอริเดียนก็มีเหตุผลง่ายๆ(ง่ายจนเรายังงงเลย) อยู่ว่าสมัยก่อนมหาวิทยาลัยศิลปากรไม่มีสีประจำมหาวิทยาลัยหรอก จนกระทั่งรุ่นพี่พาน้องๆไปรับน้องที่ทะเล (ไม่แน่ใจว่าเกาะเสม็ดรึเปล่า) เห็นสีเขียวน้ำทะเลสวยดี และเป็นสัญลักษณ์แทนการมารับน้องที่ทะเล ก็เลยใช้สีเขียวเวอริเดียนเรื่อยมา

เรื่องเล่าอื่นๆยังมีอีก แล้วจะค่อยๆเล่าใน entry ต่อๆไปนะคะ