เพิ่งโทร.ไปเลื่อนวันเซ็นต์สัญญาเข้าทำงานมา
เพราะว่าป่วย...จะไม่ไหวกันล่ะคราวนี้
พี่ HR สุดเท่ก็ใจดีตามเคย
“ไม่เป็นไรครับ  วันพุธก็ได้”
โอย...ไอแค่กๆ จนเหนื่อยแล้ว

ไหนๆก็พูดเรื่องงานแล้ว 
อย่างที่บอกไปว่างานนี้ไม่ได้ตั้งใจและไม่คิดมาก่อนว่าจะได้
ตอนสมัครก็อารมณ์สมัครไปงั้นๆ
ตอนเรียกสัมภาษณ์ก็ว่าจะไม่ไปเพราะคิดว่าไม่ได้แน่ๆ
ตอนที่ได้ก็งงอีก  มันยังไงกันเนี่ย

ใครๆก็บอกว่าเป็นเพราะว่าดวงคนมันจะได้ไง
เหมือนว่าอะไรๆจะวิ่งตรงมาหาเราโดยไม่ได้ออกแรงมาก
แต่ก็แปลก...
ทำไมเราถึงไม่รู้สึกมาก่อนเลยว่าจะได้สิ่งนี้มา

ตอนนี้เริ่มวิตก
ทั้งวัฒนธรรมองค์กรที่มันประหลาดมหัศจรรย์กว่าที่อื่น
(ดูจากการสัมภาษณ์ก็พอจะรู้)
ทั้งการทำงานกับคนต่างชาติต่างภาษา
ไม่ใช่แค่ว่าที่เจ้านาย  แต่ลูกน้องของนายก็ต่างชาติด้วย
ทั้งคนที่มีประสบการณ์สูงกว่าเราที่ต้องร่วมงานด้วย
ซึ่งมองภาพรวมกลายเป็นเรานี่เรียบร้อยที่สุดในบริษัทแล้ว (มั้ง)

ที่ยิ่งวิตกมากและกดดันมากกว่าเดิม
เป็นเพราะประสบการณ์ทำงานสองที่แรกมันหลอนมากๆ
ต้องสะกดคำว่า “อดทน” ให้ขึ้นใจ
ทั้งร่างกายและจิตใจ
เพราะว่าที่นี่เราจะเจออะไรที่มันหนักกว่าสองที่แรกแน่ๆ
เริ่มทำใจซะตั้งแต่ตอนนี้จะได้ไม่ช็อคตอนที่มาอยู่จริง

พูดตรงๆก็คือ ไม่แน่ใจ
ไม่แน่ใจว่าจะทำงานได้ไหม
ไม่แน่ใจว่าจะปรับตัวได้ไหม
ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้นานรึเปล่า...
ยังไงก็ต้องไปลองให้รู้กันสักตั้ง

ปล. ฟังเพลงนี้ทีไร  ยังกับเพลงนี้ถูกแต่งมาเพื่อเรา (เว่อร์มากๆ)
เพลงเก่ามาก 10 ปีได้แล้วมั้ง  แต่ว่าฟังแล้วโดนใจตั้งแต่ครั้งแรก

วันใหม่ - รัดเกล้า อามระดิษ

ห้องที่ดูว่างเปล่า เธอก็ดูเงียบเหงา
ที่แววตาเธอนั้นยังดูเศร้า ฉันรู้เธอเป็นอะไร
ในมือเธอมีรูปถ่าย หน้าต่างเธอปิดเอาไว้
จะเก็บความทรงจำแค่นั้นก็คงง่าย แต่เก็บเวลาคงไม่ไหว

อย่าติดกับวันที่ดีเก่าๆ อย่าอยู่กับความคุ้นเคยเก่าๆ
อย่าให้วันคืนที่ดีเก่าๆ มันทำร้าย
เปิดหัวใจของเธอค้นหา สิ่งที่ใจนั้นคอยไขว่คว้า
ให้เวลารักษาและพาไปพบกับวันใหม่

ออกไปดูข้างนอก และบอกตัวเองเอาไว้
สิ่งดีๆในชีวิตนี้ต้องมีใหม่ ถ้าใจของเธอนั้นพร้อม
อย่าติดกับวันที่ดีเก่าๆ อย่าอยู่กับความคุ้นเคยเก่าๆ
อย่าให้วันคืนที่ดีเก่าๆ มันทำร้าย
เปิดหัวใจของเธอค้นหา สิ่งที่ใจนั้นคอยไขว่คว้า
ให้เวลารักษาและพาไปพบกับวันใหม่

วันคืนที่แสนดีนั้นก็ควรที่จะจดจำ
แต่รอคอยให้ย้อนคืน คงต้องเจอกับความเจ็บช้ำ