ตอนนี้ระแวงงานใหม่
กลัวมากๆว่าจะไปไม่รอดอีก
เพราะทำงานไม่พ้น Probation มาแล้ว 2 ครั้ง
ครั้งนี้ครั้งที่ 3 ถือว่าแย่มากแล้ว
บ่นกับเพื่อนแล้วได้กำลังใจมาว่า

“รอดสิ ถือว่ามั่นใจซะอย่าง คาวบอยออกรบแล้ว
ชักปีนช้าก็ไม่ได้ ต้องพร้อมแล้ว ใจกล้าๆหน่อย คาวบอยสาว”

โอย...ก็อยากใจกล้าอยู่อ่ะนะ
แต่มัน...เอ่อ  บรรยายไม่ถูกเลย

ทำไมการไปทำงานคราวนี้รู้สึกอ้างว้างจัง
รู้สึกเหมือนไปอยู่ตัวคนเดียว
ทั้งๆที่ไม่จริงซะหน่อย
มีคนให้กำลังใจเราเยอะแยะ
ไปก็เจอเพื่อนนะ
เพิ่งรู้ว่าเพื่อนเอกบรรณฯคนหนึ่งทำงานที่นี่
(เพิ่งเข้ามาใหม่เหมือนกัน)
เหมือนต้องตัดขาดจากโลกภายนอก 
การใช้ชีวิตแบบผู้ใหญ่นี่ยากเหลือเกิน

ถ้าไม่เคยเจอความล้มเหลวมาสองครั้ง
ก็คงไม่กลัวอะไรนัก
แต่คราวนี้ล่ะ 
จะทำพลาดอีกไหม 
ไม่มีใครรู้เลย 

บางทีนี่อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิต
ได้เรียนรู้
และเริ่มเข้มแข็ง
ลุกขึ้นมาจากความอ่อนแอ

ทำไมรู้สึกแย่...
แต่ก็รู้ได้ว่าเรายังหายใจอยู่
มันดีตรงที่เรายังหายใจอยู่
Keep your chin up !!
ท้องฟ้ายังเป็นสีฟ้า...ไม่เปลี่ยนไปเลย

ความผิดพลาดและความเจ็บปวดทั้งหลาย...
อยากย้อนเวลากลับไป
อยากอยู่ม.ปลาย
จะเริ่มใหม่ทุกอย่าง
อย่าปล่อยให้อดีตที่ดีทำร้ายปัจจุบันที่กำลังดำเนินไป