ช่วงนี้ทรุด ทั้งกายและใจ
ร่างกายทรุดโทรมแม้แต่งหน้าก็ดูออกว่าป่วยมาก
อาจจะเป็นเพราะแพ้แอร์
ก็เกิดมาไม่เคยต้องนั่งตากแอร์นานขนาดนี้เลย
แบบว่าทำงาน 12 ชม.
ไม่ได้ออกกำลังกาย
วันๆออกจากงาน แทบคลานกลับหอ
ร่างกายก็เลยไม่ไหว
ไอเรื้อรังกว่า 2 เดือน
ภูมิแพ้กำเริบ เลยรู้สึกนึกถึงทับแก้วขึ้นมา
ตอนอยู่ทับแก้วเป็นช่วงเวลาที่เราแข็งแรงกว่านี้มาก
ปั่นจักรยานไปเรียน กินอิ่ม นอนหลับ
อากาศดี ไม่เครียด
แล้วตอนนี้มันอะไร
ตรงกันข้ามทุกอย่างเลย
เจ้านายกลับมาแล้ว...
พร้อมของฝากเล่นเอาช็อคกันไปเลย
มูลค่าของฝากประมาณครึ่งหมื่น
น้ำหอม Dior ขวดนึง
เสื้อยืดโลโก้แบรนด์โรงแรมเรา
สายคล้องป้ายชื่อเส้นใหม่
เข็มกลัด
เขาซื้อเสื้อให้เพราะบังเอิญเห็นเราคุยกะพี่ที่ทำงาน
เลยถามว่าใส่ไซส์อะไรแล้วซื้อมาให้
ตอนที่ให้น้ำหอม ก็วางโป๊ะบนโต๊ะที่ประชุมแผนกเลย
ต่อหน้าทุกคน
...เล่นเกมอีกแล้วเจ้านาย...
ถามจริง..เก็บของที่แพงที่สุดไว้ให้ต่อหน้าคนมากๆอย่างนั้นเพื่อ...?
ให้เราโดนหมั่นไส้?
เพื่อดูว่าใครจะอิจฉาเราบ้าง?
หรือดูปฏิกิริยาเรา?
เราไม่แยแสต่อมันหรอก
จนเขาเองที่ถามว่า “ยูไม่เอาเหรอ?”
จะบอกว่าไม่เอาก็ยังไงอยู่เลยบอกไปว่า
“เกรงใจค่ะ ของแพงเกินไป”
“ไม่..เจ้านายให้ลูกน้องทำไมต้องเกรงใจ มีแต่ยูแหละที่เกรงใจ เป็นคนอื่นเขารีบรับ”
แล้วก็เดินไปหยิบน้ำหอมมาอีกขวด บอกให้เลือก
เอาเข้าไป ยิ่งบอกไม่เอา ยิ่งให้เลย
“เจ้านายให้ก็รับไป เจ้านายต้องเทคแคร์ลูกน้อง”
“เจ้านายพาลูกน้องไปทานข้าวได้ไหม ไปทานอะไรดี เอ็มเคก็ดีเนอะ”
โอย..เจ้านายช้านนนน
ก็บอกแล้วว่าสิ่งที่เราต้องการเขาให้ไม่ได้
ความสบายใจในการทำงานนั่นแหละ
แต่กลับมาคราวนี้ ฤทธิ์เดชเจ้านายหายไปเยอะ
ดูไม่วีนเหมือนก่อน หรือว่ายังไม่เข้าที่เข้าทาง
วันก่อนเรียกเราว่า “โรส”
ทั้งๆที่ปกติเรียก “เลขา”
คงเริ่มรับรู้ถึงความมีตัวตนของเราแล้ว
วันก่อนเจ้านายเอาต้นไม้มาตั้งไว้ในห้องทำงานเรา
ผ่านไป 4-5 วัน เริ่มรู้สึกว่าต้นไม้เฉาลง
คงเป็นเพราะห้องทำงานหนาวเกินไป
ไม่มีแดดด้วย
แถมมีเสียงเจ้านายตวาดเป็นระยะๆ
มาคุตลอดเวลา
จ้องต้นไม้แล้วนึกถึงตัวเอง
ขนาดต้นไม้ยังทนไม่ได้เลย
เราจะทนได้ไหมล่ะ
ต้นไม้ต้นเดียวบอกอะไรๆได้ดีเหลือเกิน
วันก่อนพี่ผู้หญิงที่ทำงานเข้าโรงพยาบาล
ฝากคนมาบอกว่า
“น้องโรส สู้ๆนะ พี่ฝนคิดถึงและเป็นกำลังใจให้”
ฟังแล้วน้ำตาจะไหล
ตัวพี่อยู่โรงพยาบาลเพิ่งผ่าตัด ควรได้รับกำลังใจมากกว่า
รู้สึกดีนะ..อย่างน้อยก็มีคนรักและหวังดีต่อเรา
ทั้งๆที่ไม่มีผลประโยชน์ต่อกัน
อัพเดตเรื่องผู้ชาย
คนเราอ่ะนะ อยู่ดีไม่ว่าดี
คุยด้วยแล้วเป็นไงล่ะ สร้างบ่วงผูกคอชัดๆ
เขาเดินเข้ามาแล้ว ไม่ออกไปง่ายๆแล้ว
ยิ่งแย่ตรงที่พูดกันไม่เข้าใจสักที
นิยายน้ำเน่ายังมีภาคต่อ
Setting : ลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนเขา ที่โอบล้อมด้วยทะเล
Time : เช้ามืด คืนพระจันทร์เต็มดวง มีจันทรุปราคาไม่เต็มดวง
ความเงียบเข้าปกคลุม เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังมาจากที่ไกลๆ
ดวงจันทร์ถูกบดบังเหลือเพียงเสี้ยว แต่แสงนวลส่องกระทบน้ำทะเลสีดำสนิท
ดูงดงามเกินบรรยาย
สายลมแผ่วเบาพัดผ่านเราไป
เราต่างคนต่างนั่งนิ่งในมุมของตัวเอง
ความไม่ชัดเจนระหว่างเรา
ฉันชัดเจนในจุดยืนของตัวเอง
เขาชัดเจนในจุดยืนของเขา
แต่ว่ามันไม่ใช่จุดเดียวกัน
ฉันขอร้อง...ให้เราเป็นเพื่อนกัน
เขาบอก...ให้ไม่ได้ เพราะผมไม่ได้คิดให้คุณเป็นเพื่อน
นิ่ง...อ่อนล้า
ฉันไม่ได้ต้องการคุณ..พอจะเข้าใจไหม
ผมสับสน..ทำไม มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ?
เปล่า..มันไม่ได้เกิดอะไรขึ้น..ก็เพราะว่ามันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นไงล่ะ
ทำไม..มันไม่ชัดเจนอีกหรือ?
ฉันพูดอะไรที่ทำให้คุณเข้าใจผิดหรือไง?
ตอนนี้เราคงยืนห่างกันมาก..แต่ผมจะรอ
อย่ารอเลย...ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น
สิ่งที่คุณควรทำคืออยู่ให้ห่างๆฉันไว้
ยิ่งคุณเข้าใกล้ฉัน..ฉันยิ่งอ่อนแอ
สุดท้ายคุณจะเจ็บปวดเพราะไม่ได้อะไรกลับไปเลย
ฟ้าใกล้สว่าง..
เบื้องหลังฉัน..แสงสีทองทอประกาย..รุ่งสาง
เบื้องหลังเขา..ดวงจันทร์ค่อยๆคลายจากการถูกกลืน
รอเวลาหายเข้ากลีบเมฆ...ลับตาไป
สิ่งที่เราเห็นยังเป็นคนละอย่าง
“เห็นไหม..พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว พระจันทร์ยังไม่จากไปเลย” ฉันพูด
“แต่เดี๋ยวมันจะหายไป..เพราะมันเป็นสัจธรรม” เขาสวนกลับทันที
ฉันเฝ้ามองดวงจันทร์ค่อยๆเคลื่อนจากเงามืด จนหายลับไป
พร้อมกับแสงแห่งรุ่งอรุณที่เข้ามาแทนที่
มันเป็นช่วงเวลาพิเศษที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นกับตา
ฉันดื่มด่ำกับมันจนละเลยคนตรงหน้าที่พยายามคาดคั้นบางสิ่ง
ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณ...
ถึงคุณยืนอยู่ตรงนี้...ฉันก็รู้สึกเหมือนไม่มีคุณอยู่
เสียงของคุณที่ฉันมักจะไม่ได้ยินเพราะมันแผ่วเบานัก
จนบางครั้งฉันสงสัยว่านอกจากเสียงคุณไม่กระทบหู
มันคงไม่มีวันดังมากระทบใจฉันด้วย
จากเช้าวันนั้น...ไม่ว่าอีกกี่วัน
มันคงไม่ใช่วันที่ฉันต้องตื่นขึ้นมาเพื่อคุณ
เช้าวันหนึ่งฉันตกใจแทบสิ้นสติ
เมื่อพบว่าเขามารอที่หอพักทั้งคืน
เพื่อรอถามฉันว่า
“ทำไมเมื่อคืนถึงไม่รับโทรศัพท์..มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ”
ฉันบอกว่าไม่มีอะไร
คุณควรจะรักตัวเอง รีบกลับไปพักผ่อน
ไม่ใช่มารอเฝ้าเจอฉันอย่างนี้
ฉันไม่ชอบใจเลยที่คุณทำแบบนี้ ได้โปรดอย่าทำอีก
เรื่องแบบนี้มันควรมีแต่ในนิยาย
ในชีวิตจริง..ฉันไม่เคยปลาบปลื้มกับสิ่งที่คุณทำ
มันทำให้ฉันยิ่งเครียดหนักเพราะรู้สึกเหมือนถูกคุกคามชีวิต
ได้โปรด..ได้โปรด
อย่าโทร.มา อย่าพยายามชวนฉันไปไหนอีก
บอกว่าไม่ก็คือไม่ ไม่ใช่พูดเพื่ออยากให้ตามตื๊อ
ฉันเหนื่อย
“คุณได้ยินที่ฉันพูดไหม”
“ผมรับได้ในสิ่งที่คุณเป็น”
“คุณยังไม่รู้จักฉันดีพอเลย ตัดสินยังไงว่ารับได้ การที่คุณรอฉันทั้งคืน
สิ่งที่คุณทำ ทำให้ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้รู้จักฉันเลย”
“ก็ผมบอกว่ารับได้ไง ไม่ว่าคุณเป็นไง ผมพยายามเรียนรู้”
“ทำเป็นพูดดีไปนะ..แม้แต่สิ่งที่ฉันพูด คุณยังไม่เคยฟัง คุณรู้จักฉันในแง่ที่คุณคิดว่าฉันเป็นต่างหาก
คุณพูดว่าเข้าใจๆ แต่สุดท้ายสิ่งที่คุณคิดมันผิดหมดเลย”
ช่วงเวลา 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา
ช่วงเวลาที่เขาคิดว่ามันดีและอยากให้คงอยู่
อยากจะครอบครองมันไว้
มันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกดีเลย
แต่เราเริ่มรู้สึกทรมานทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา
อย่างที่เราบอก “ถ้าคุณเข้ามาใกล้ ฉันยิ่งอ่อนแอ”
มันเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่เขาไม่ยอมฟังสิ่งที่เราพูดแล้ว
ยังดื้อดึง ดันทุรัง
“แค่คุณให้โอกาส ผมจะพยายาม”
“อย่าพยายาม เพราะมันจะสูญเปล่า”
เขาไม่เคยเข้าใจ
ทุกอย่างมันกำลังจะไปได้ดี
ถ้าฉันปรับตัวได้
ทำงานได้อย่างเป็นสุข
อย่าให้ตัวคุณมากดดันให้ฉันอยากไปจากที่นี่
ไม่ว่าจะมีคุณหรือไม่
ทุกวินาทีที่ผ่านมานั้น...เหมือนฉันอยู่คนเดียว
มันจะเจ็บปวดมากในอนาคตถ้าฉันทำตามที่คุณขอร้อง
สิ่งที่ฉันทำในวันนี้..เพื่อปกป้องคุณจากความผิดหวัง
อย่างน้อยฉันก็หวังดีต่อคุณ
ฉันไม่ได้ทำเพื่อตัวเองหรอกนะ
ที่คุณเพียรถามหาโอกาสจากฉัน
ฉันไม่ให้เพราะมันเป็น “โอกาส” ที่จะทำร้ายคุณ
ได้โปรดอย่าถามหาและตามฉันอีกเลย
โปรดติดตามตอนต่อไป...
เริ่มเน่าขึ้นทุกวัน..เรื่องที่คิดว่ามีแต่ในนิยาย
มันเกิดขึ้นจริงแล้ว
นิยายอีกเรื่อง
มีคนมาขอเบอร์โทร. บอกว่ามีคนฝากมาขอ
ถามไปถามมาถึงรู้ว่าเป็น Manager คนหนึ่ง
ไม่ไกลตัวเรานี่แหละ
จำได้ว่าเมื่อเดือนที่แล้วยังพูดกับเพื่อนว่า
“เราคงไม่มีแฟนหรอก อยู่นี่ทำแต่งาน”
“นั่นสิ ระดับแมเนเจอร์ โสดๆคงไม่มีแล้ว ห่ะๆๆ”
นี่ไงแก...คนนี้โสด
ขำแทบตายตอนที่รู้ว่าเขามาขอเบอร์จริงๆ
เริ่มเห็นท่าทางแปลกๆ ทำเป็นแอ๊บเด็กเวลาเจอเรา
กะลดอายุเต็มที่เลย
รู้สึกว่าชีวิตตอนนี้เหมือนนิยาย 3 เรื่องซ้อนกันอยู่
กับเจ้านายก็ดราม่าพอแล้ว (ปนแอคชั่นหน่อยๆด้วย)
มีเรื่องน้ำเน่ากับผู้ชายคนหนึ่ง
ถ้ารวมพี่แมเนเจอร์ไปอีก คงยิ่งกว่าคลองแสนแสบ
(โดนพี่เชนแซวว่าฮอต อย่างนี้ไม่เรียกว่าฮอต
เรานั่งอยู่เฉยๆ ก็มีคนเข้ามาเอง น้องที่ทำงานอีกคนสิ
ฮอตจริง เป็นขวัญใจที่ทุกแผนกต้องจีบ)
ดีนะ..นิยายเรื่องก่อนจบไปแล้ว
อารมณ์ประมาณ“รักคนมีเจ้าของ” เน่าเหมือนกัน
แต่ตอนนี้เป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน..โอเคมากๆ
สู้กับเจ้านายคนเดียวก็พอแล้วชีวิตนี้
อยากอยู่คนเดียว...จริงๆนะ
คุณได้ยินที่ฉันพูดไหม
บางที จุดหมาย นั้นยังไกล
แต่ความรักนั้นแสนบอบบาง
หากร้าวแล้วคงไม่มีทางให้เหมือนเดิม
สิ่งดีๆ ที่เคยทำความทรงจำที่ผ่านมา
ให้เราลาจากกันด้วยดี
แต่ความรักก็แสนบอบบาง
หากร้าวแล้วคงไม่มีทางให้เหมือนเดิม
ให้ความดีที่เคยทำเป็นความทรงจำที่มีค่า
ให้เราลาจากกันด้วยดี
หากร้าวแล้วคงไม่มีทางให้เหมือนเดิม
ให้ความดีที่เคยทำเป็นความทรงจำที่มีค่า
ให้เราลาจากกันด้วยดี
รอทั้งคืน อืม เอ็งแน่มาก
