เผลอแป๊บเดียว เขียนมา 12 ตอนแล้วเหรอเนี่ย
เมื่อวานคุย MSN กับหญิง
ผู้ซึ่งจบการแสดงที่นี่ไปตั้งแต่เมื่อเกือบ 3 เดือนก่อน
ไม่น่าเชื่อว่าตัวเราเองจะอยู่มาจนถึงวันนี้
แต่ที่ไม่น่าเชื่อมากกว่าก็คือ....
เราจะทำให้คนหลายคนยอมรับเราได้
การอยู่ในตำแหน่งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่ก็ไม่ได้ยากจนเกินไป
พอเริ่มเข้าเดือนที่ 4 เสียงจากที่ไกลๆก็ดังมาถึงเรา
เป็นต้นว่าอยู่มาได้ยังไง เก่งจัง ฯลฯ
แต่เบื้องหลังที่เขาไม่อาจรู้
การทำงานดึกดื่น ถึงตี 1 ยังทำมาแล้ว
การทนแรงกดดันและความโรคจิตของเจ้านาย
การวางเฉยต่อแรงเสียดทานและปฏิกิริยาของคนในแผนก
(แผนกเราไม่ได้มีแค่ 10 คนนะ 60 คนค่ะทุกท่าน)
การทำให้คนเพียงคนเดียวยอมรับเราก็ยากแล้ว
แต่ถ้าเป็น 60 คน มันจะยากสักเท่าใด
ตอนที่คุยกับหญิง
หญิงบอกว่า “ได้ข่าวว่าใครๆก็กล่อมแก ไม่ให้แกออก”
เออ ใช่...
ฝ่ายบุคคลส่งคนมากล่อม 2 คน เป็นคนสนิทเราเองแหละ
ขนาดบอกเรื่องลาออกให้เก็บเป็นความลับ
กลายเป็นว่าแผนกที่มีออฟฟิศอยู่นอกโรงแรมรู้กันหมดแล้ว
แล้วก็บอกว่า
“จะออกจริงเหรอ ไม่จริงใช่ไหม อย่าออกเลย”
ใครไม่มานั่งตรงนี้จะไม่รู้จริงๆว่ามันเป็นยังไง
การทำให้ตัวเองเป็นที่ยอมรับ
ทำยังไง?
ถ้าถามเรา..กับที่นี่
เราไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษนะ
เป็นตัวของตัวเองมากที่สุด
ไม่ได้เอาใจใคร เปลี่ยนตัวเองเพื่อใคร
แต่กุญแจสำคัญดอกหนึ่ง
ที่เป็นคุณลักษณะที่เด่นมากของเด็กทับแก้ว
คือการมีสัมมาคารวะ ความนอบน้อม
และมีน้ำใจ
การใช้ชีวิตที่ทับแก้ว ก็เหมือนเรามาจากครอบครัวที่อบอุ่น
ถึงแม้บุคลิกเราจะแข็งๆ กระด้างๆ ตรงๆ
(คนที่นี่ชอบว่าเราห้าว)
สิ่งที่ไม่เคยขาดคือการรักษามารยาทและสุภาพเสมอ
ให้เกียรติทุกคนอย่างเท่าเทียม
เราไม่อาจทำงานร่วมกับคนที่ไม่ให้เกียรติซึ่งกันและกันได้
ในทางกลับกัน...เราก็ไม่เจ๊าะแจ๊ะ จิ๊จ๊ะ
ซึ่งมันไม่ใช่นิสัย
ถ้าไม่ใช่เพื่อนสนิทแล้ว การพูดเล่นบ้าๆบอๆ
แทบจะไม่เกิดขึ้นเลย
จะประคองตัวเองอย่างไรในภาวะที่เราตัวคนเดียว
การเจอผู้ชายมากหน้าหลายตา
คอยพูดจาหมาหยอกไก่ ทำเจ้าชู้ใส่บ่อยๆ
จะต้องวางตัวอย่างไร
การเข้าหาผู้ใหญ่และการวางตัวต่อหน้าผู้จัดการแผนกต่างๆ
ทุกวินาทีที่เดินออกจากออฟฟิศ
เหมือนการเป็นตัวแทนเจ้านาย
(ซึ่งศัตรูไม่ใช่น้อยเลย)
จะต้องทำอย่างไร ถ้ามีคนไม่ชอบเจ้านายเรามากๆ
แต่เราต้องทำให้เขาไม่อคติกับเรา
และ ไม่เกลียดเจ้านายเรามากขึ้น
โจทย์ทุกข้อ ตอบยากทั้งนั้น
แต่เราคิดว่าเราน่าจะผ่านแล้วนะ
(แบบไม่รู้ตัวด้วย)
เราไม่ได้เป็นอะไรเลย
นอกจากตัวของเราเอง
แต่คนที่ทำให้เราเสียสมดุลคือเจ้านายเราเอง
ซึ่งบางครั้งก็ไม่ได้ให้เกียรติเราเท่าไหร่
จิตวิญญาณดั้งเดิมของเรามันค่อยๆเสื่อมไป
และเป็นสิ่งที่เราทนไม่ได้
การเอาชนะใจคนเป็นเรื่องยาก
แต่การเอาชนะใจตัวเองเป็นเรื่องยากกว่า
เราอาจจะทำดีแค่ไหนก็ได้ เพื่อเอาชนะใจทุกคน
แต่เราไม่สามารถหลอกตัวเองได้
ถ้าเราไม่อดทน ไม่รู้จักให้อภัย ไม่ทำความเข้าใจ
ก็ไม่อาจชนะตัวเอง
หลายครั้งหลายหนที่ต้องกำมือแน่น
อยากกรีดร้อง
น้ำตาริน
บอกตัวเองว่าฉันทนไม่ไหวแล้ว
แต่ก็อดทนเพื่อให้ช่วงเวลาเหล่านั้นผ่านมาได้
โดยที่เราเจ็บตัวน้อยที่สุด
จนถึงวันที่ต้องถามตัวเองว่า
เราทนเพื่ออะไร เราได้อะไรจากการอดทนครั้งนี้
คนแบบเรา ย้ำ...คนแบบเรา
ไม่เห็นอะไรสำคัญมากไปกว่าความสุข
ถ้าไม่มีความสุขขึ้นมาก็ไม่ควรทน
เพราะผู้คนที่ชมว่าเราเก่ง
เสียงเหล่านั้นก็ไม่ได้ทำให้เรามีความสุขขึ้นมาได้
นอกเสียจากเป็นเสียงที่ปลุกเราให้ตื่น
และพบว่าควรจะเลิกทนได้แล้ว
มันพอแล้ว ถึงเวลาพอแล้ว
ตอนนี้พอบอกว่าจะออก
เจ้านายเริ่มดีกับเรา
ผู้ชายเริ่มปล่อยให้เราหายใจ
เออ...ถ้ามันเป็นอย่างนี้ซะตั้งแต่ 2 เดือนก่อน
วันนี้มันคงไม่มาถึงหรอก
ตอนนี้อ.เลิศ (เจ้าเก่า)เลยแนะว่า
หางานใหม่ไปก่อนแล้วค่อยออก
ก่อนหน้านี้ที่ให้รีบออกเพราะสถานการณ์มันแย่มาก
ตอนนี้มันเริ่มคลี่คลายบ้างแล้ว
น่าจะหางานใหม่ก่อนดีกว่า
เฮ้อ...
ระหว่างการเดินทาง
ตั้งแต่วันแรกมาจนถึงวันนี้
ไม่ง่าย...
...แต่...
แต่เราไม่ได้เป็นอะไร...
นอกจากเป็นตัวของเราเอง
ซึ่งเราควรจะรักษาสิ่งที่เราเป็นเอาไว้
และ...
คนที่มองไม่เห็นคุณค่าในแบบที่เราเป็น
ก็ไม่ควรที่จะได้ครอบครอง
ปล.ไม่รู้ว่าตอนนี้เรามีชีวิตอยู่ได้ด้วยปัจจุบันหรืออดีตกันแน่ อดีตก็เลือนราง ปัจจุบันก็ไม่ชัดเจน
ลมหายใจของเมื่อวาน - ลิปตา
เธอ...เคยบอกเอาไว้ จะรักกันจนสิ้นลมหายใจ
จะไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลง
แต่วันเวลาได้พาเปลี่ยนหัวใจ
ให้คำสัญญาต้องถูกลืมไป
เหลือเพียงฉันอยู่ตรงนี้
เมื่อชีวิตของเธอเลือกอยู่เพื่อวันพรุ่งนี้
แต่ชีวิตของฉันต้องอยู่ด้วยลมหายใจของเมื่อวาน
แต่ก่อนยังไงวันนี้ฉันยังคงเหมือนเดิม
ไม่มีใครมาเพิ่มเติม
ทุกอย่างยังคงเหมือนอดีตในวันนั้น
และแม้วันนี้เธอนั้นจะไม่รักกัน
แต่หัวใจฉันคงยังไม่พร้อม ที่จะก้าวเดินต่อไป
แต่ก่อนยังไงวันนี้ฉันยังคงเหมือนเดิม
ไม่มีใครมาเพิ่มเติม ไม่มีใครมาแทนที่เธอ
ทั้งใจของฉันอยู่กับอดีตในวันนั้น
และแม้วันนี้เธอนั้นจะไม่รักกัน
แต่หัวใจฉันคงยังไม่พร้อม (ชีวิตฉันยังไม่พร้อม)
ที่จะก้าวเดินต่อไป
