5 เดือนแล้วค่ะ
ดิฉันอยู่มา 5 เดือนแล้วนะคะ...

เสียงปรบมือดังมาจากที่ไกลๆ
พร้อมกับที่ใครบางคนเสียพนันไปแล้วเพราะเรายังอยู่

บางครั้งก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
ว่าเราก็ไม่ได้มีใจอยู่ที่นี่แล้วทำไมยังอยู่
ทำไมบอกว่าจะออกแล้วก็ไม่ออก
เหตุผลง่ายๆที่ต้องยอมรับมัน
เพราะว่ามันเป็นความจริงก็คือ
...เงิน...

แต่ความจริงอีกด้านก็คือ
ถึงแม้ว่าจะออกวันพรุ่งนี้ก็ไม่ได้ว่าไม่มีกิน
แต่...
มันลำบากตรงการหางานใหม่
เพราะประสบการณ์น้อยมาก
นี่ก็เพิ่งพ้นโปรมาหมาดๆ
จะไปยังไงต่อยังนึกไม่ออกเลย
เหมือนว่าจริงๆเราก็ยอมรับนะว่าเราหนีความจริงอยู่
ความจริงที่ว่าหลังลาออกจะทำอะไรดี
อยากเรียน?
อยากเปลี่ยนงาน?
ที่แน่ๆอยากพักสัก 1-2 สัปดาห์
ให้ตัวเองได้นอนเต็มที่
ได้อ่านหนังสือให้จบสักเล่ม
ทำงานมา 5 เดือนไม่ได้อ่านหนังสือจนจบแม้แต่เล่มเดียว
โง่ดักดานไปเท่าไหร่
มันคุ้มไหม ที่เป็นแบบนี้

โอเล่...
ตอนที่ฉันเข้ามาอยู่ที่นี่วันแรกๆ
ตอนนั้นแกอยู่ที่นั่นได้ 5 เดือน
แกบอกฉันว่า
“เห็นไหม ฉันอยู่มาได้ตั้ง 5 เดือน แกก็ต้องอยู่ได้
คนอย่างเรานี่แหละ ที่จะอยู่ได้”

เวลามันก็ผ่านไป...
ฉันก็มาถึงตรงนี้ตามที่แกเคยพูดไว้แล้วนะ

ใกล้แล้ว...วันที่จะได้เป็นอิสระ
หวังว่าพ้นปีใหม่ไป เราก็จะได้มีชีวิตใหม่เสียที
อัพเดตคร่าวๆแค่นี้แหละ
สถานการณ์ที่นี่ก็เหมือนเดิม
กดดัน หงุดหงิด รำคาญบ้าง
เนื้องานก็เหมือนเดิม ไม่ได้สร้างเสริมความสามารถอะไร

ว่าแล้ว...
เคยนินทาเจ๊คนนึงไปในบล็อกเมื่อคราวก่อนนู้น
วันก่อน เจ้านายเราก็ว่าเจ๊คนนี้ในออฟฟิศ
ให้พี่ที่อยู่ออฟฟิศเดียวกะเจ๊ฟังไว้
“เลขาคุณ...(ชื่อเจ้านายเขา) นึกอยากจะมาทำงานก็มา
นึกไม่อยากมาก็ไม่มา  แมวไม่อยู่หนูร่าเริง (เจ้านายเขาไปตปท.)
งานการเก็บไว้ที่ไหนก็ไม่มีใครรู้  ทำให้คนอื่นเดือดร้อน”

ถามว่า จริงไหม ที่เจ้านายเราพูด
จริงค่ะ...เกิดมาเพิ่งเคยเจอคนแบบนี้จริงๆ
คือวันหยุดที่เป็นนักขัตฤกษ์พนักงานใหม่มีกัน 7 วัน
แต่เราว่าเจ๊แกใช้เกิน
แล้ววันไหนดูบอลดึก  วันรุ่งขึ้นลาครี่งวัน
บางวันโทร.มาลาครึ่งวันเช้าแต่ตอนบ่ายก็ยังไม่มา
แล้วมีหลายเรื่องมากที่เจ๊แกทำให้คนหมู่มากไม่พอใจ
จริงๆ เราไม่ได้อคติ
ถามว่าเขาเก่งไหม  เก่ง  เก่งมากด้วย
เราเทียบเขาไม่ติดแม้แต่ปลายเล็บอ่ะ
ก็คิดดูว่าอายุยังมากกว่าเราเกือบ 10 ปี ประสบการณ์จะสู้ยังไง?
แต่...
คนเก่ง...ไม่จำเป็นต้องอวด
คนเก่ง...ไม่จำเป็นต้องจิกกัดหรือขัดแข้งขาใคร
คนเก่ง...เก่งแล้วทำไมต้องริษยาคนอื่นอีก

เก่งได้  ไม่ต้องโชว์ออฟ  ความเก่ง ความฉลาด
มันจะค่อยๆแสดงออกมาเองเมื่อถึงเวลา
บางครั้งเราสงสัย
ว่าเจ๊แกฉลาดหรือเปล่า
ทำไมปล่อยให้ตัวเองโดนคนจำนวนหนึ่ง (ยังไม่รู้เท่าไหร่)
ไม่พอใจเจ๊...แอบหมั่นไส้ แต่ไม่อยากนินทา
ตอนที่เจ๊แกล้มป่วยไปประมาณ 3 วัน
คาดว่าเป็นเพราะพักผ่อนน้อย
ทำไมเรารู้?

ก็เพราะว่าเวลาเจ๊แกจะเลิกงาน
แกจะปล่อยอีเมล์อันหนึ่งทุกวัน ซึ่งเป็นรีพอร์ตส่งหลายแผนก
ในอีเมล์จะระบุเวลาไว้
บางวันห้าทุ่ม  บางวันเที่ยงคืน บางวันตีหนึ่ง
ฉลาดดีที่ใช้วิธีนี้แสดงความทุ่มเทต่องาน
แต่งานที่ทำน่ะ...งานใคร?
(เปิดประเด็นใหม่ซะงั้น)
คืองานประจำหน้าที่เลขาน่ะ ไม่เกิน 1 ทุ่มหรอก
แต่ว่าไปเอางานแผนกอื่นมาทำ
เพราะว่า “ฉันทำได้ ฉันเก่งกว่า”
มันใช่ที่ไหนกันเล่า...
ตอนที่แกป่วยก็เห็นใจอ่ะนะ
แต่ถ้ารักตัวเองก็ให้เจ้าตัวทำเองดีกว่าไหมล่ะ
โชว์ออฟไป สุดท้ายคนที่เขารู้ความจริงเบื้องหลังอาการป่วย
ก็ไม่มีใครสรรเสริญอ่ะ
มีแต่หมั่นไส้ (ฟังเขามาอีกที)
ทุกวันนี้เจ๊ก็ยังปฏิบัติตนเหมือนเดิม 
เอางานในหน้าที่ชาวบ้านมาทำ

ส่วนเรา..กลับดึกยังไง มันก็คืองานในหน้าที่เรา
เราก็ต้องรับผิดชอบมันให้ดีที่สุด
ไม่ใช่ขาดงานแล้วทำให้คนอื่นเดือดร้อน
มาทำงานตามเวลาตัวเอง 10 โมงบ้าง เที่ยงบ้าง
Professional เขาต้องทำแบบไหนกันนะ?

ที่เอามาเล่าเป็นอุทาหรณ์ค่ะ
สำหรับน้องๆที่อ่านอยู่
การช่วยคนอื่นทำงานเพื่อแสดงน้ำใจ
เป็นเรื่องดี  แต่ถ้าเป็นการเอาหน้า
(เจ๊แกพูดกับน้องเจ้าของงานว่า
“ทำไมเธอทำไม่ได้ล่ะ พี่ยังทำได้เลย”)
แล้วงานตัวเองก็ไม่รับผิดชอบให้เต็มที่
ก็ไม่ใช่เรื่องดี
ทางสายกลางดีกว่า

อยู่ๆ ก็นึกถึงกลอนบทหนึ่งซึ่งท่องขึ้นใจเลยล่ะ
และยึดถือตามนั้นอย่างมั่นคง

“อันความคิดวิทยาเหมือนอาวุธ
ประเสริฐสุดซ่อนไว้เสียในฝัก
สงวนคมสมนึกใครฮึกฮัก
จึงค่อยชักเชือดฟันให้บรรลัย”

ใครที่คอยดูถูกเราว่าเป็นพวกไม่มีความสามารถ
ก็แทบจะบรรลัยมาแล้วเหมือนกัน
มองในแง่ดีก็คือเรายังอยู่ไม่ถูกที่
เราเป็นบุคคลที่สามารถพัฒนาได้ (ได้ดีด้วย)
ก็ให้รู้กันไปแล้วกันว่าสิ่งที่อยู่เหนือกว่าคำว่า “เก่ง”
มันคืออะไร?
ใคร...ที่ทำงานกับคนอื่นได้ดีกว่า
ใคร...ที่มีคนยินดีจะร่วมงานด้วยมากกว่า
ใคร...ซื้อใจคนได้มากกว่า

และสุดท้ายสำหรับวันนี้

จงเก่ง...แต่อย่ากร้าว
จงห้าว...แต่อย่าหัก
จงมีดี...แต่อย่าอวดดี

(หนึ่งในบทที่ท่องขึ้นใจ ฝากไว้เลยนะคะน้องๆ)

เชื่อไหมว่ามันมีสิ่งที่อยู่เหนือกว่าความเก่งที่คนมองเห็นน่ะ
เราเชื่อนะ...