อยู่ๆก็รู้สึกว่าตัวเองมีความรักขึ้นมาแล้ว
เป็นอะไรที่ไม่น่าเชื่อเรื่องผู้ชายคนหนึ่ง
เราไปชอบเขาได้ไงไม่รู้

เรื่องมีอยู่ว่าเรารู้จักผู้ชายคนหนึ่งมานานแล้ว
ตั้งแต่เข้ามาทำงานได้ไม่นาน
บังเอิญเจอ บังเอิญนั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกัน
แต่เราไม่รู้จักชื่อเขา
เขาดูโลกส่วนตัวสูงมาก ไม่ใช่ว่าหยิ่ง
แต่ไม่ค่อยพูดกับใคร
ถามชื่อก็ไม่บอก  ถามว่าทำตำแหน่งอะไรก็ไม่บอก
ประกอบกับเราก็ไม่ยุ่งเรื่องชาวบ้าน
เลยไม่เคยรู้จักเขาสักที

จนกระทั่งตอนนั้นที่ไปกินข้าวกลางวันกับผู้บริหาร
ก็บังเอิญอีกนั่งตรงข้ามกัน
ตักกับข้าวให้เราใหญ่ เทคแคร์คนอื่นดี
ที่นั่งเป็นกลางแจ้งแต่เป็นหลังคาผ้าใบ
ฝนตก...
ละอองฝนผ่านมาทางรอยต่อของผ้าใบ
เขายื่นทิชชูให้
"โดนฝนผมเปียกแล้ว..เช็ดซะหน่อย"
ปลื้ม...
หลังจากวันนั้นก็เจอกันบ้าง
แต่เขาก็ไม่คุยกะเราเท่าไหร่
เรียกได้ว่าเจอกันแค่ทัก "สวัสดีค่ะ/ครับ"
จบ...

มีอยู่วันหนึ่งเจอกันอีกในห้องอาหารพนักงาน
นั่งตรงข้ามกันอีก
คราวนี้เลยได้รู้ความจริง
"เราอยู่นานนี่  พี่เลยต้องเสียเหล้า"
"ห๊า...อ๋อ นี่ที่ไม่ยอมพูดกับเราเพราะว่าโกรธที่ต้องเสียเหล้าสินะ"
"ไม่ใช่ ก็เคยได้เหล้าของคนอื่นมา 2 ครั้งแล้ว คราวนี้ก็คิดว่าจะได้อีก"
"ซะงั้นอ่ะ คงโกรธเรามากสินะ ที่อยู่เกิน 3 เดือนมาได้"
ขำๆน่ะ
ตั้งแต่วันนั้นเวลาเจอกันเขาก็อารมณ์ดีตลอดนะ
ทักกันดี...

จนกระทั่ง 3 วันก่อน...
เดินกลับหอด้วยความสบายใจ
เจอเขานั่งอยู่ที่ห้องดูทีวีข้างล่าง
เขาโบกมือให้ เราเลยเดินไปใกล้ๆ
(คือยืนไกลมองไม่เห็น)
เขาชวนกินข้าว แถวๆหอนี่แหละ
พอดีเรานัดกับพี่รูมเมท (ผู้หญิง) ไว้ว่าจะกินข้าว
เลยไปด้วยกันซะ
เขากับพี่รูมเมทเราก็อยู่แผนกเดียวกัน
กินข้าวเสร็จก็ไปร้องเกะต่อแบบไม่ได้วางแผนไว้ก่อน
เพราะว่าเครียดทั้งคู่เลยไปก็ได้วะ
เป็นกลุ่ม 6 คน
แค่อยู่ใกล้ๆก็รู้สึกดีแล้ว

เมื่อวานไปเอาของให้เจ้านาย
ก็บังเอิญเจอเขารอลิฟท์อยู่  เลยได้ขึ้นลิฟท์พร้อมกัน
แค่นี้ก็พอละ จากที่แอบปลื้มมาเดือนกว่าๆ
ขอบคุณสวรรค์ที่มอบช่วงเวลา 2 วันนี้มาให้
แค่กินข้าวโต๊ะเดียวกัน  แค่นี้ก็ดีมากแล้ว
จริงๆนะ
ไม่เคยคิดว่าการที่ได้รู้สึกดีกับใครสักคนจะทำให้โลกมันดูดีขึ้น
วันนี้ถ้าเดินเร็วกว่านี้อีก 10 วินาทีก็จะได้เจอหน้ากัน
แต่...ช้าไป
เลยต้องเดินตามหลังเขา
แค่ข้างหลัง ก็ดีกว่าไม่เจอเลย

เอาเถอะ..ยังไงก็คงไม่มีวันเป็นไปได้
เขาคงไม่สนใจคนอย่างเรา
ก็ปลื้มเขาข้างเดียวต่อไปแล้วกัน

บางทีอาจเป็นเพราะตัวสูงๆ
หรือดวงตาโตๆ
หรือความห่วงใยเล็กน้อย
หรือวันที่เราขอความช่วยเหลือแล้วเขาอธิบายขั้นตอนยืดยาว
โดยไม่รู้สึกว่าเป็นภาระและไม่รู้สึกเสียเวลา
ตอนที่ยื่นกระเป๋าให้ดูแล้วถามว่า
"ชอบพระพิฆเนศวร์เหมือนกันเหรอ?"
ถึงจะดูเย็นชาแต่เรารู้สึกอบอุ่นนะ

จนกว่าจะไปจากที่นี่ก็เก็บความรู้สึกดีๆ
และช่วงเวลาเล็กๆที่ได้เจอกันไว้
อย่างน้อยก็ดีใจละ แค่เขาบอกว่า
"กินข้าวรึยัง ไปกินข้าวกัน" เพียงครั้งเดียว
แค่นี้ก็พอแล้ว...

การรักใครสักคนเป็นเรื่องยาก และต้องเสียสละมาก
เราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะรักได้
...แต่แค่นี้ก็พอแล้ว...

I just fall in love again

Dreamin, I must be dreamin
Or am I really lyin here with you

Baby, you take me in your arms
And though Im wide awake
I know my dream is comin true

(*) and, oh, I just fall in love again
Just one touch and then it happens every time
And there I go I just fall in love again, and when I do
Cant help myself, I fall in love with you

Magic, it must be magic
The way I hold you and the night just seems to fly
Easy, for you to take me to a star
Heaven is that moment when I look into your eyes

Cant help myself, I fall in love with you