อัพเดตล่าสุด
วันอังคาร 23/12/2008
เมื่อคืนโทร.หาพี่แอลอีก
ตอนนี้โทร.เข้าเบอร์ Who? ตลอด
มันเหมือนความคุ้นเคยกับเบอร์นี้มากกว่า
ถามพี่แอลว่าเบอร์นี้ใช้มานานแล้วเหรอ
"นานแล้ว 5-6 ปีได้แล้วมั้ง"
"เรามีเรื่องอยากถาม"
"ว่ามา.."
"พี่เคยให้ใครยืมโทรศัพท์ไปเล่นอะไรรึเปล่า?"
"จะถามเรื่องข้อความใช่ไหม?"
"เปล่า..ไม่มีอะไรหรอก"
"ไม่มีอ่ะ...โทรศัพท์พี่ใช้อยู่คนเดียว"
"เหรอ"
"ก็ไม่เคยเห็นตอบกลับมาเลยนี่"
น้ำเสียงเรียบแต่โคตรกรีดแทงเลย
"ก็เราไม่รู้นี่ว่าเป็นพี่แอล ผ่านมาตั้งนานทำไมไม่เคยบอกเลย
ปล่อยให้เราไม่รู้อยู่อย่างนั้น"
เสียงเราแผ่วลง แต่ในใจมีน้ำตา
ทำไมไม่เคยบอกเลย...
วันนี้ตอนกลางวันอยู่ๆเขาก็โทร.มา
"ทานข้าวรึยัง"
"กำลังกินอยู่"
"รบกวนรึเปล่า
"ไม่ค่ะ" (ดีใจจะตายแล้ว!!)
"พี่อยู่ข้างนอกอ่ะ อีกสักพักถึงจะกลับ"
"มีอะไรรึเปล่า?"
"ไม่มีอะไรหรอก"
เมื่อครู่นี้เพิ่งเจอกัน
เราจะไปกินข้าวแถวๆหอเลยโทหาเขา
แต่เขากินข้าวแล้ว
เขาก็แวะมาหา
แต่เวลาเจอหน้ากันทำไมไม่มองหน้าเราเลย
ทำไมต้องทำเป็นไม่สนใจด้วย
เหมือนเราอยู่นอกสายตาเสมอ
พอคิดเรื่องลาออกขึ้นมา
เจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก
จี๊ดจนอารมณ์มัวๆเลยวันนี้
"ทานข้าวรึยัง"
"วันนี้เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม"
"รีบๆพักผ่อนนะ"
แค่นี้ก็พอแล้ว..ใช่ไหม
++++++++++++++++++++++++++++++++
ตั้งแต่มาทำงานที่นี่
ชีวิตเราก็ไม่ต่างอะไรจากหนังเกาหลี
น้ำเน่า+โรแมนติกบางที
ที่ว่าเน่านี่เน่าจริงๆนะ
ชนิดที่ว่าชีวิตจริงกับละครแยกกันไม่ค่อยจะออก
อย่างเช่นเรื่องนี้
23 ตุลาคม เวลา 3 ทุ่มกว่า
มี Message ส่งมาว่า
“ไม่สบายหรือเปล่า? ไม่เห็นหน้ามาสองสามวันแล้ว..”
ส่งมาจากเบอร์ที่เราไม่รู้จัก
ตอนแรกก็คิดอยู่ว่าใครส่งมา
ที่แน่ๆต้องเป็นคนในโรงแรม
แต่ความคิดนั้นก็หายไปเพราะเป็นช่วงยุ่งด้วย
เพราะวันรุ่งขึ้นต้องไปเดินป่า
ก็เลยลืมไปเรื่องข้อความจากเบอร์ลึกลับ
และไม่คิดโทร.กลับเพราะกลัวจะถูกตามตื๊อไม่เลิกอีก
ออกแนวหวาดระแวงสุดชีวิต
แต่ด้วยความที่คิดว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆเลยข้อความนี้
เลยบันทึกเบอร์ลึกลับไว้ในโทรศัพท์
โดยใช้ชื่อว่า “Who?”
29 ตุลาคม
ออกไปทานข้าวกับผู้บริหาร
ได้นั่งตรงข้ามกับพี่ที่เราแอบปลื้ม
(ตอนนี้คิดว่าเราควรจะเอ่ยชื่อพี่เขาสักทีกันความสับสน)
พี่ "แอล"
ใครงงไปอ่านเอนทรี่นี้ก่อน
http://la-lune.exteen.com/20081206/live-from-the-show-17-fall-in-love-again
4 ธันวาคม
ไปทานข้าวกับไปคาราโอเกะกับพวกพี่ๆ
ขากลับพี่แอลมาส่ง
ตอนแรกเราบอกว่าจะกลับเอง
เขาไม่ยอม จะมาส่งให้ได้
"ห้าทุ่มแล้ว กลับเหอะ"
"พรุ่งนี้เข้างานกี่โมง"
"เจ็ดโมง...เดี๋ยวไปส่งนะ"
เขาตาแดงมากและออกอาการกึ่มๆเมา
จนเราถามว่าไหวไหมเรากลับเองก็ได้
"ไหวไม่ไหวเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้" กวนมากๆ
สุดท้ายส่งแค่รั้วหอโดยบอกว่า
"ส่งแค่นี้นะ กลัวเป็นข่าว"
เออ แค่นี้ก็แค่นี้ ทำไมต้องกลัวเป็นข่าวด้วย
เวลาใกล้ๆเที่ยงตืน
มีข้อความส่งมาว่า “นอนหลับฝันดีนะครับ”
แต่เราปิดโทรศัพท์ไปแล้ว
ข้อความเลยมาเข้าโทรศัพท์ในเช้าวันที่ 5 ธันวาคม
ด้วยความที่หน้ามืด ไม่ทันได้อ่านชื่อคนส่ง
เพราะคิดว่าข้อความประมาณนี้คงมาจากผู้ชายคนที่ตามจิกเราอยู่
3 วันต่อมา ถึงจะเห็นว่าข้อความนี้ ส่งโดย “Who?”
“ไม่สบายหรือเปล่า? ไม่เห็นหน้ามาสองสามวันแล้ว..”
“นอนหลับฝันดีนะครับ”
มันสามารถอนุมานว่าเป็นใครได้บ้างนะ
แล้วระยะเวลาการส่งของ 2 ข้อความก็ห่างกันมาก
23 ตุลาคม กับ 4 ธันวาคม เดือนกว่าๆเชียวนะ
ความสงสัยนั้นยังคงเก็บเงียบ
อันที่จริงก็ไม่เงียบมาก
ถามพี่รูมเมทว่ารู้จักเบอร์นี้ไหม
เขาบอกไม่รู้ให้ไปถามที่ operator
น่าจะรู้...
แต่เราก็ไม่ได้ถาม
จนกระทั่งเมื่อ 3 วันก่อน
อยู่ๆว่างจัด เอาโทรศัพท์มานั่งดูข้อความ
ถึงได้สังเกตรายละเอียดบางอย่าง
“นอนหลับฝันดีนะครับ” ส่งเมื่อเวลาก่อนเที่ยงคืน
ของวันที่ 4 ธันวาคม ซึ่งก็คือเวลาหลังจากที่พี่แอลมาส่งเราแล้ว
เลยเริ่มสงสัย อยากรู้อย่างจริงจังว่าเป็นเขาหรือเปล่า
แม้ความหวังจะริบหรี่ก็เถอะ
หลังจากสงสัยอยู่ 3 วัน
อยากโทรไปตามเบอร์นี้
แต่ก็กลัวจะโดนตามตื้อตามจิกอีก
เลยไม่กล้า...
จนกระทั่งโทร.หาพี่รูมเมท
ขอเบอร์พี่ที่รู้จักหน่อยแต่เขาไม่มี
เลยได้เบอร์พี่แอลมาแทน
แต่ว่าเช็คดูก็ไม่ใช่เบอร์ที่ส่งข้อความให้เรา
...แอบเศร้า...
อืม...ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ เขาจะมาส่งข้อความหาเราทำไมล่ะ?
แต่ยังไงก็ยังอยากได้เบอร์พี่อีกคน
เลยต้องตัดใจโทร.หาเขา
“ฮัลโหล...ขอเบอร์พี่นตหน่อยดิ”
“พี่ขับรถอยู่อ่ะ ไม่สะดวก เดี๋ยวว่างแล้วค่อยให้นะ”
“ได้ค่ะ”
วางโทรศัพท์ ใช้เวลาไป 17 วินาที
นึกว่าเขาจะโทร.กลับก็ไม่โทร
เลยโทรศัพท์หาเพื่อนแทน (แถวบ้านเรียกยิง)
ก้องโทร.กลับมา
คุยกะก้องเสร็จ คุยกะต้นด้วย
ระหว่างนั้น มีข้อความเข้า
“082xxxxxx” (9 หลัก)
เป็นเบอร์โทรศัพท์ อย่างเดียวไม่มีข้อความอื่นใด
ผู้ส่งคือ “Who?”
ตกใจแทบสิ้นสติ...
แต่ก็ตั้งสติทัน
บอกต้นว่าแค่นี้ก่อนนะ เรามีธุระ
ต้นคงงงแต่ก็ยอมวางโทรศัพท์แต่โดยดี
นั่งพิจารณาข้อความและผู้ส่ง
เราขอเบอร์โทรนี้จากเขา
แต่คนส่งกลับมาคือ “Who?”
ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว
(กรุณาอ่านเป็นเสียงโคนัน)
แล้วทำไมเบอร์โทรมีแค่ 9 หลักล่ะ
โทร.กลับไปอีก
“ไหนอ่ะ เบอร์พี่นต”
“อ้าว ก็ส่งไปให้แล้วไง”
“เมื่อครู่นี้เบอร์พี่เหรอ”
“ใช่”
และแล้วความลับก็กระจ่าง
“ไม่สบายหรือเปล่า? ไม่เห็นหน้ามาสองสามวันแล้ว..”
“นอนหลับฝันดีนะครับ”
เป็นข้อความจากเขา
ที่เริ่มส่งหาเราตั้งแต่สองเดือนก่อน
โทรหาเลิศกูรู
โทรหาโอเล่
โอเล่บอกว่า
“ถ้าแกเอาเรื่องนี้มาลงบล็อก แกลงด้วยนะว่าชั้นว่าแกว่าซื่อบื้อมาก”
"ทำไมเราไม่สงสัยเลยว่าทำไมเราได้รับข้อความบอกให้ฝันดีหลังจากที่เขามาส่ง
น่าจะสังหรณ์ตั้งแต่ตอนนั้น"
แต่คนที่พูดกับเราแบบนั้นจะเป็นคนเดียวกับที่ส่งข้อความหาเราได้ยังไง
...สับสน...
แล้วทำไมเวลาเจอกันไม่พูดล่ะ
ทำไมต้องทำเป็นมองไม่เห็น ไม่สนใจใจเรา
ทำไม ทำไม ทำไม
หลังจากตั้งสติได้
ถ้าหากว่าเขาเป็นคนส่งข้อความจริง
ก็หมายความว่า
"เป็นเขามาตั้งนานแล้ว"
นอนไม่หลับ
เลิศกูรูบอกว่าอาการเราเหมือนเพิ่งมี Puppy Love เลย ตลกดี
เที่ยงคืนกว่า..
โทร.หาพี่แอล โดยโทร.เข้าที่เบอร์ "Who?"
พี่แอลรับโทรศัพท์
"นอนดึกจังเนอะ"
"นอนไม่หลับต่างหาก"
"พี่แอลนอนแล้วเหรอ ขอโทษนะที่รบกวน เบอร์พี่นตเราได้รับแล้วล่ะ"
"อืม"
"พี่แอล ไม่สงสัยเลยเหรอว่าใครโทร.มา ทำไมไม่ถามสักคำ"
"หึหึ มันจะมีสักกี่คน"
"หมายความว่าไง"
"อ้าว..งง งง ล่ะสิ เบอร์ที่ไม่รู้จักพี่ไม่รับสายหรอก"
"แล้วทำไมถึงมีเบอร์ได้ล่ะคะ"
"พี่จำเป็นต้องมีเบอร์ของทีมบริหารและเลขาของทุกแผนก"
(อ๋อ...แค่นั้นใช่มะ)
คุยไปประมาณ 10 นาที
ความเงียบเริ่มครอบงำ
"ไม่อยากคุยแล้วอ่ะดิ"
"ไม่ใช่...ถ้าตอนนี้สัก 5-6 โมง จะคุยจนกว่าแบตจะหมดเลย"
"ไปนอนได้แล้วนะ ดึกมากแล้ว" (เที่ยงคืน 10 นาที)
"ค่ะ" เงียบ
"ต้องรู้จักรักตัวเองนะ รู้ไหม ไม่รักตัวเองแล้วใครจะมารัก" (น่าน...สอนตูอีก)
"ค่ะ" เงียบ
"อย่าทำให้คนรอบข้างต้องเป็นห่วงรู้ไหม"
"ค่ะ" เงียบ (อย่างพี่แอลนี่ถือเป็นคนรอบข้างรึเปล่าคะ)
ร่ำลากันจากสาย คุยสั้นๆแค่ 10 กว่านาทีเท่านั้น
"แกมันซื่อบื้อจริงๆเลย" เสียงโอเล่ผ่านสายลมมากระทบโสต
เป็นเขาจริงๆด้วย เป็นเขาจริงๆ
2 เดือนมาแล้ว
ทำไมเขาปล่อยให้ 2 เดือนมันผ่านมาอย่างนี้ล่ะ
"แกน่าจะตอบแมสเสจเขาไปตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว
อย่างนี้เขาก็คิดว่าแกไม่สนใจเขาอ่ะดิ
มันเป็นความผิดของแก!!!"
ภาพในอดีตย้อนกลับมา
23 ตุลาคม ตอนนั้นเรายังไม่รู้จักชื่อเขาเลย
เพิ่งรู้ชื่อกันตอนวันที่ไปกินข้าว
เราไม่มีทางคิดว่าเป็นเขาอยู่แล้ว
ตอนออกไปทำกิจกรรมข้างนอกช่วงกลางเดือนพ.ย.
จำได้ว่าวันที่เขาไป เราไม่ได้ไป
เรายังนึกเสียดายเลยตอนนั้น
แล้วถ้าเขาคิดว่าเราไม่สนใจเขา
เราจะทำอะไรได้อีก
จะเดินไปบอกเขาว่าเราก็รู้สึกดีด้วยเหมือนกัน
มันจะดีเหรอ?
เราเหมือนอยู่นอกสายตาเขามาตลอด
แล้วทำไมตอนที่เราถามว่าจะกลับกี่โมง
ก็ทำเป็นไม่มองหน้าเรา บอกว่า "ยังไม่รู้เลย"
แต่ถึงเวลาก็ชื่งไปตรงเวลาเลิกงาน
ทำไม ทำไม ทำไม
ตอนนี้ถ้าเขาเปลี่ยนใจแล้ว
เราก็ต้องยอมรับว่าเราผิดเองจริงๆ
ที่ต้องมาเป็นแบบนี้
แล้วเราก็เหลือเวลาไม่มาก
แค่อยากทำดีกับเขา อยากเจอกันทุกวัน
แต่ไม่ต้องใจร้ายกันอย่างนี้ได้ไหมล่ะ
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
ยังไม่ได้อัพเดตอีกเรื่อง
ผู้ชายคนก่อนหน้านี้ที่น้ำเน่าเหมือนกัน
ในที่สุดเขาก็ยอมปล่อยเรา
เพราะเราขอร้องให้ไปจากชีวิตเราเถอะ
เราทรมานมากแล้ว
สุดท้ายเขายอม
แต่ไม่เด็ดขาด เรายังกลัวว่าจะกลับมาใหม่
อย่างน้อยตอนนี้เราก็อิสระในระดับหนึ่ง
ถ้าใช้ความรู้สึกวัด
อยู่ใกล้ๆพี่แอลแล้วรู้สึกดีกว่า
ไม่อึดอัดเหมือนขาดอากาศหายใจตายเหมือนกับอีกคน
ตอนนั้นทนไม่ไหว ทรมานร้อนเหมือนไฟ
ไม่อยากมองหน้า ไม่อยากได้ยินเสียง
อยู่ใกล้แล้วอึดอัดเหลือเกินต้องหนีไปไกลๆ
เขาฉลาดน้อยไป
ถ้าเลือกไปก่อนหน้านี้เราอาจจะมองหน้ากันได้ดีกว่านี้
แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าเกลียดเขาซะแล้ว
ความเกลียดมันค่อยๆสะสมจนถึงวันประทุ
รับไม่ไหวแล้ว
"ใครก็ได้เอาผู้ชายคนนี้ออกไปจากชีวิตฉันที"
อธิษฐานซ้ำๆทุกวันด้วยหัวใจที่แตกสลายและสิ้นหวัง
ร้องไห้ กรีดร้อง ต่อว่า ด่าทอ
กว่าเขาจะยอมเลิกรา
เขาเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เราต้องลาออก
ไม่อาจอยู่ร่วมแผ่นดินเดียวกันได้
กับพี่แอล ไม่ว่าจะเย็นชาแค่ไหน
ก็ยังไม่รู้สึกอึดอัดหรือขาดจากกัน
ไม่คิดว่าเป็นเรื่องพรหมลิขิตอะไร
ถ้าจะเอื้อมมือออกไปหาพี่แอลก็ขลาดเกินกว่าจะทำ
จะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้
ช่วงนี้พี่แอลยุ่งมาก เลิกดึกทุกวัน
คงไม่มีโอกาสได้เจอได้คุยแล้ว
ก็เหมือนเดิม ความรู้สึกไม่เคยเปลี่ยน
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร
...แค่นี้ก็พอแล้ว...
ฝันหวานอายจูบ - พลอย+AUGUST
ฉันฝันถึงเธอ คนที่อยู่ไกลแสนไกล
ช่างหวานละมุน อบอุ่นข้างในหัวใจ
แต่อายไม่กล้าแม้จะบอกกับใคร
จึงจูบผ่านสายลมให้พัดพาไป
เพราะฝันและจริง ยังไม่เคยพบกัน
เพราะหวานเกินไป ไม่ว่าใครก็ต้องใจสั่น
เพราะอายเหลือเกินกว่าที่จะพูดคำนั้น
เพราะจูบของเธอยังไม่ใช่จูบของฉัน
ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร
ฉันควรต้องทำใจหรือเปล่า
ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร
สุขสมได้ดั่งใจหรือเป็นฝันชั่วคราว
ชีวิตของฉันเมื่อพบกับเธอนั้น
จะเปลี่ยนแปลงหรือเป็นเหมือนเก่า
คือคำถามที่ฉันฝากไว้
ฉันวอนให้สายลมพัดพาผ่านไป ถึงเธอ …
ถ้าฝันและจริง จะบังเอิญเจอกันสักวัน
ถ้าหวานข้างในใจทั้งสองได้พร้อมๆกัน
ถ้าอายจะหายไปจากประโยคเหล่านั้น
และถ้าจูบของเธอจะกลายเป็นจูบของฉัน
ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร
ฉันควรต้องทำใจหรือเปล่า
ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร
สุขสมได้ดั่งใจหรือเป็นฝันชั่วคราว
ชีวิตของฉันเมื่อพบกับเธอ
นั้นจะเปลี่ยนแปลงหรือเป็นเหมือนเก่า
คือคำถามที่ฉันฝากไว้
ฉันวอนให้สายลมพัดลอยผ่านไป ถึงเธอ …
