วันนี้จะมาเล่าเรื่องความรักตลกๆของผู้หญิงคนหนึ่งล่ะ
เรื่องของยัยเอ
ยัยเอ...ผู้หญิงธรรมดา แต่หน้าตาพิมพ์นิยม
ขาว หมวย ผมดำยาวถึงกลางหลัง
ผู้ชายชอบทำท่าจะมาขายขนมจีบให้หล่อนบ่อยๆ
แต่หล่อนไม่ชอบขนมจีบ
สองวันก่อน ยัยเอนั่งกินข้าวอยู่คนเดียวใกล้ๆหอ
ขณะรอข้าวมา...
พี่แมน..ผู้จัดการแผนกข้างๆของหล่อนก็เดินเข้ามา
(พี่แมน..คนที่ขอเบอร์ยัยเอเมื่อ 5-6 เดือนก่อน
แล้วทุกวันนี้ยังไม่ได้เลขสักตัวน่ะ)
“อ้าว..เอ ทำไมนั่งคนเดียว ปกติไม่เห็นนั่งคนเดียวเลยนี่”
“เหอะๆ นั่งคนเดียวมานานแล้วค่ะ”
“เหรอ”
พี่แมน ไม่พูดอะไรต่อ เดินแมนๆ มานั่งโต๊ะเดียวกัน
แต่นั่งฝั่งตรงข้าม
ระหว่างนั้นก็ชวนคุยนิดๆหน่อยๆ
“ช่วงนี้เป็นอะไร ดูเศร้าๆไปนะ” พี่แมนถามยัยเอ
“ป่วยค่ะ”
“นี่เรากินแค่นี้เองเหรอ ทำไมกินน้อย”
“ก็กินแค่นี้แหละ”
“กินเยอะๆดิ อย่าไปเครียดอะไรกับมันมาก ไม่รักไม่ห่วงนะเนี่ย”
“เหอะๆ” ยัยเอ หัวเราะหึๆใส่เขาไป
จู่ๆ ก็มีคนเดินเข้ามาในร้าน
ยัยเอมองไปหัวใจจะวาย
“อ้าว แอล..มาๆ นั่งด้วยกันเลย”
พี่แอลมาได้ไง
ยัยเอ นั่งกินข้าวตามปกติ พี่แอลก็มานิ่งๆ
พอพี่แมนเดินไปเข้าห้องน้ำ
พี่แอลเลยเปิดฉาก
“พอดีเมื่อวานมีธุระ ก็เลยออกไปข้างนอก
พี่นึกว่าเราไม่ไป เห็นลังเล พี่เลยไม่รอ”
“อือ ไม่อยากไปก็ไม่ต้องโทร.มาชวนหรอกนะ”
พี่แอลแก้ตัวเรื่องเบี้ยวนัดยัยเออีกแล้ว
พอพี่แมนเดินไป พี่แอลก็หาของกินมาสังเวยยัยเอ
โดนไม่ได้ขอร้อง
“ทำเป็นเอาใจ...เชอะ” เสียงยัยเอคิดในใจ
ทำมาเป็นห่วงใยอ่ะ ได้ข่าวว่าเมื่อตอนเย็น
เพิ่งกินข้าวโต๊ะเดียวกัน ที่แคนทีนเองนะ
พี่แอลไม่พูดกับยัยเอสักคำ
กลัวเป็นข่าวอีกอ่ะดิ
วางท่ามากนักก็ไปห่างๆเลยไป๊!!!
(ไล่เขาไปใจก็เจ็บนะนั่น)
พี่แมนเดินกลับมา ก็คุยกันตามปกติ
เพิ่งรู้ว่าพี่แอลเคยหาหมอเพราะโรคเครียดมาก่อนด้วย
ทีนี้ยัยเอก็เลยโดนสวดเรื่องเครียดจัด
“ชีวิตก็แค่นี้ จะไปคิดอะไรมาก”
พี่แอลทิ้งท้าย
พี่แมนบอก
“ขนาดอกหักพี่ยังผ่านมาได้เลย”
พี่แอลพูดต่อ“ส่วนผม...ที่โสดจนทุกวันนี้เป็นเพราะคนที่เลิกไป
เลิกแบบไม่มีเหตุผล เลยไม่รู้ทำไงดี”
ยัยเอทำหน้างง
“เขาบอกแค่ว่าเรา Culture ต่างกัน”
“พี่ถึงได้บอกไงว่าชีวิตมันก็เท่านี้เอง” พี่แมนทิ้งท้าย
เมื่อกี้คนพูดคือพี่แอลไม่ใช่เหรอ?
ยัยเอได้ทีเปิดปาก
“เราแค่เดินหลงทางมาทางนี้เอง
ถึงเวลาที่เราจะเดินกลับไปทางของตัวเองแล้ว”
“อ๊ะ มีการหลงทางมาด้วย ก็กลับทางเก่าสิ” พี่แมนว่า
“หาทางออกไม่เจอก็ออกที่ทางเข้า” พี่แอลเสริม
“เราไม่ได้พูดถึงความรักนะ” ยัยเอชักงงเอง
สักพักนึง เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นกับยัยเออีก
มีคนเดินเข้ามาในร้าน
พี่พีท...คนที่เคยตามจีบตามจิกยัยเอ เมื่อ4-5 เดือนก่อน
จนยัยเอแทบฆ่าตัวตายชดใช้เวรกรรมน่ะ
ลาออกจากงานซะให้รู้แล้วรู้รอดไปเมื่อคราวนั้น
พี่พีทเดินเข้ามาในร้าน
พี่แอลก็เล่นบทเพื่อนผู้แสนดีส่งแก้วรินเบียร์ให้ทันที
ขณะที่พี่พีทมองหน้ายัยเอแบบทำตัวไม่ถูก
ยัยเอก็มึน ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน
ที่ป่วยอยู่แล้วก็ป่วยหนักกว่าเดิมอีก
ปวดหัวตุ๊บๆ
ทุกครั้งที่พี่แอลหัวเราะ ใจก็มองมาทางยัยเอ
แค่อยากจะรู้ว่ายัยเอจะทำหน้ายังไง
จะหนีรึเปล่า....
นึกเหรอว่ายัยเอมันไม่รู้
พี่แมนก็เงียบ ดูสถานการณ์ก่อน
แต่พี่แอลเล่นบทบาทได้เนียนที่สุด
เหมือนไม่รู้เรื่องไม่รู้ราว
สนุกๆไปเรื่อย
ปล่อยให้ยัยเอมันปวดหัวอยู่คนเดียว
วงสนทนาพูดแต่เรื่องที่ยัยเอไม่มีความเห็น
ยัยเอเลยตัดบท
“พี่แมน...เอกลับละนะ ต้องกินยาหลังอาหารค่ะ สวัสดี”
กระพุ่มมือไหว้อย่างอ่อนน้อม ก่อนเดินออกจากร้านไป
ทิ้งให้พี่พีททำหน้าไม่ถูก พี่แอลส่ายหน้า
หาว่ายัยเอหลบสถานการณ์อีกแล้ว
พี่แอลตะโกนไล่หลังมาว่า
“จำไว้นะว่าชีวิตเป็นของเรา”
ยัยเอนึกว่าพี่ตูน บอดี้แสลมพูดซะอีกนะเนี่ย
ไม่รู้ว่าที่ทิ้งท้ายเนี่ย พูดเผื่อเรื่องงานหรือเรื่องความรักกันแน่
ยัยเอ ค่อยๆเดินกลับหอมาด้วยสภาพงงๆ และต้องการกินยาอย่างด่วน...
...จบองก์หนึ่ง...
สรุปตัวละคร
พี่แมน...ผู้จัดการแผนกข้างๆยัยเอ อายุราว 35+ ปี
เคยขอเบอร์ยัยเอเมื่อหลายเดือนก่อน
เมื่อเดือนที่แล้วก็ขออีก เคยชวนยัยเอกินข้าว แต่ไม่เคยไปด้วย
พี่แอล...อยู่แผนกหน้าบ้าน อายุ 31 ปี
เข้าหายัยเอด้วยการส่ง SMS แต่ยัยเอดันซื่อบื้อไม่รู้เรื่องรู้ราว
กว่าจะรู้ความจริงยัยเอแอบปันใจเทคะแนนให้แล้ว
ความสัมพันธ์ไม่ชัดเจน บางวันดีก็ชวนยัยเอไปกินข้าว
ล่าสุดเพิ่งเบี้ยวนัดดูหนัง
(พี่แอลเคยอยากให้ยัยเอยอมรับไปว่าคบกันอยู่
แต่ยัยเอไม่บ้าจี้ตาม เพราะตัวพี่แอลเองก็ลักปิดลักเปิดเหมือนกัน)
พี่พีท...อายุ 30 ปี
อยู่แผนกเดียวกะยัยเอ เลยเป็นหายนะในชีวิตยัยเอไปซะ
จากการกดดันไม่ยอมไปไหนจนกว่าจะได้เลข 10 ตัว
ไว้โทร.หายัยเอ ณ เวลานั้น
ยัยเอก็ไม่ได้รู้เลยว่าชีวิตจะเปลี่ยนเพราะผู้ชายคนนี้
ตามดักทุกที่ที่ยัยเอย่างกรายไป ทำตัวเป็นเจ้าของตลอดเวลา
โทร.ตามจิก+คุมความประพฤติยัยเอยิ่งกว่าบิดาบังเกิดเกล้า
เล่นเอายัยเอประสาทเสียคลุ้มคลั่งไปหลายครั้ง
กว่าเขาจะได้สติ ยัยเอก็ไม่อยากจะมองหน้าเขาอีกแล้ว
ครั้งสุดท้ายหลังทำสัญญาเลิกจองเวรกัน
เขายังส่ง SMS มาบอกรักยัยเอในงาน staff party
แถมยังเมาแล้วเดินเข้ามามองหน้ายัยเอด้วยสายตาแบบ..
Adore...รัก/หลง/เทิดทูนสุดชีวิต
ซึ่งเป็นฝันร้ายที่สุดสำหรับยัยเอ หลอนแววตาคู่นั้นไปอีกเป็นเดือน
และไม่มองหน้าเขาอีกเลยนับแต่วันนั้น
ใช้เวลาอีก 2 เดือน กว่าจะฟื้นสภาพจิตใจ
ให้หายหลอนทุกอย่างที่พี่พีททำไว้
(โคตรน่ากลัวเลยใช่ไหมล่ะ)
สรุปความสัมพันธ์
พี่แมน..รู้เรื่องยัยเอกับพี่พีท แต่ไม่รู้เรื่องยัยเอกับพี่แอล
พี่แอล...รู้เรื่องยัยเอกับพี่พีท แถมชอบลองใจยัยเอ เพราะคิดว่ายัยเอ
ต้องชอบพี่พีทแน่ๆ แต่พี่แอลไม่รู้เรื่องพี่แมนจะจีบยัยเอ
พี่พีท...ไม่รู้ทั้งเรื่องพี่แมนและพี่แอล แต่คิดว่าต้องสงสัยเรื่องพี่แอลบ้าง
เพราะตอนที่ยัยเอยังดีกับเขาอยู่ ยัยเอเคยพูดถึงพี่แอลอยู่ 2-3 ครั้ง
แล้วเขาเพิ่งมาสนิทกันหลังจากพี่พีทกับยัยเอแตกหักกันแล้ว
เรื่องความรักมึนๆของยัยเอ
อย่าไปนึกหมั่นไส้ยัยเอมันเลยนะ
เพราะว่ายัยเอก็ไม่ได้อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอก
แล้วทำไมตอนนี้ยัยเอยังอยู่คนเดียวล่ะ
ถ้ายัยเอ easy ว่านี้หน่อย...ก็คงไม่ต้องอยู่เป็นโสดแล้วล่ะ
สนุกไหมคะ...
คนอ่านอาจจะสนุก
คนเขียนก็สนุกนะ...
ถ้ามันไม่ใช่เรื่องจริง!!!
และเจ้าของบล็อกไม่ใช่ยัยเอ!!!
เรื่องเพิ่งเกิดสดๆร้อนๆ เมื่อสองวันก่อน
แล้วตอนนี้เราก็เหนื่อยเกินกว่าจะคิดว่าใครจะคิดยังไง
รู้แต่ว่าเราไม่ได้ทำอะไรเสียหายนะ
เพราะเรากับพี่แอลก็เหมือนเดิม
ไม่ได้คุยกันมากขึ้น หรือออกไปไหนกันอีกเลย
เพราะว่าพี่แอลดันเบี้ยวนัดซะเอง
เอาเถอะนะ...ช่างเขา
มีอีกเรื่องหนึ่งนะ...เล่าเป็นอุทาหรณ์แล้วกัน
เพื่อนผู้ชายที่ทำงานเรา
(ที่บอกว่าเพื่อนเพราะอายุเท่ากัน)
ผู้ชายแต่งงานแล้วไปกิ๊กกับน้องผู้หญิงที่ทำงานนี้แหละ
น้องเพิ่ง 22 ขวบเอง
กิ๊กกันไปสักพัก (คงจะนานพอสมควร ก่อนเรามาทงานที่นี่เดือน 6 ปีที่แล้ว)
ผู้หญิงขอเลิก เพราะเมียโทร.มาราวี
น้องผู้หญิงก็ห่างๆไป แต่ยังไม่มีคนใหม่
ระหว่างนั้นเพื่อนเรากะน้องก็คุยๆกันบ้าง (เห็นมากับตา)
น้องก็ออกไปกับคนอื่นบ้าง เวลาถามบอกไปกับเพื่อน
แต่ไปหลัง 4 ทุ่มตลอดเลย
จนกระทั่งสัปดาห์ก่อน น้องไปกินข้าวกับนักร้องนำ
วงที่เล่นในผับแห่งหนึ่ง (เรียกว่าร้านอาหารกึ่งผับแบบนั่งเล่นชิลๆน่ะ)
เราเคยเห็นนักร้องคนนี้เพราะมีคนบอกว่าน่ารัก
เคยไปนั่งกินครั้งหนึ่ง
น้องก็ไปติดนักร้อง ไอ้เพื่อนเราก็เลยเกิดอาการหึง
จู่ๆก็มาฉุดน้องไปเคลียร์กับเมียแบบซึ่งๆหน้า
บอกว่าจะเลิกกะเมียแล้วอยู่กับน้องนี่
น้องคงไม่ยอมมั้งเลยโดนตบ
แล้วก็โดนเตะที่ชายโครง
(อันนี้ฟังเขาเล่ามา)
วิบากกรรมจริงๆน้องเอ๊ย
ตุลาคม 2551 เพิ่งโดนกระชากกระเป๋ารถมอเตอร์ไซค์คว่ำ
เย็บไม่รู้กี่เข็ม เดี้ยงอยู่พักนึงเลย
มกรา 2551 เพิ่งโดนขโมยโทรศัพท์
เข้าเดือนมีนาก็โดนทำร้ายร่างกาย
เจ้านายเราเอ็นดูน้องคนนี้มาก
เห็นว่าสวยและเกิดวันเดียวกับแฟนเก่าแก
เอาของขวัญให้มากมาย
เขาเคยชมน้องว่า "This girl is very smart" ชมต่อหน้า ตั้งใจกระแนะกระแหนเราเต็มที่
ตั้งแต่เรามาอยู่นี่ก็ไม่เห็นให้อะไรน้องอีกเลย
มีแต่วาเลนไทน์ที่ผ่านมา น้องเจอหน้าเรา
บอกว่าจะเข้ามาขอของขวัญจากเจ้านายเรา
สักพักน้องมาที่ออฟฟิศตอนเราไม่อยู่
เจ้านายเล่าให้ฟังว่า
น้องมาพูดจาเสียงหวานน่ารักมากเลย
บอกว่า “คริสต์มาส ปีใหม่ ตรุษจีนผ่านมาแล้ว
คุณรู้ไหมว่าใกล้วาเลนไทน์แล้ว
ยังไม่ได้ให้ของขวัญฉันเลยนะ”
สุดท้าย เจ้านายเอาตุ๊กตาหมีที่ซื้อจากเมืองนอกมาโชว์
พร้อมกับของขวัญที่ให้เรามา
แล้วน้องก็กลับไปมือเปล่า
วันก่อนตอนรู้เรื่องน้องถูกทำร้ายร่างกาย
เจ้านายเราพูดขึ้นมาว่า
“ผู้หญิงที่เคยขึ้นเตียงกับลูกน้องผม
จะมาเป็นกิ๊กผมได้ยังไง...จริงไหมเลขา?”
ตอนแรกเราไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงกล้าใช้คำว่าขึ้นเตียง
มีกูรูบอกมาว่า ถ้าไม่ขึ้นเตียงแล้ว
ก็คงไม่หึงขนาดทำร้ายร่างกายหรอก
ก็คิดเล่นๆว่าเป็นวิบากของคนสวย
สวยมากคนก็ติดเยอะ แถมไม่ยอมปล่อยอีก
สวยแบบพอเพียงอย่างเรานี่ดีแล้ว (ฮา...)
เพิ่งเห็นคุณค่าของความสวยก็ตอนนี้ล่ะ
ความสวยน่ารักจะจุดประกายความสนใจจากผู้พบเห็น
แต่กิริยามารยาทและการวางตัวที่ดีจะตรึงใจเขาได้ตลอดไป
จริงๆแล้วอยากเขียนเอนทรี่สำหรับน้องผู้หญิงเหมือนกันนะ
ไม่ใช่ว่าเราดีมาก...ถึงกับสอนใครได้
ก็ลองผิดลองถูกมาแล้วถึงได้รู้
เห็นน้องๆนักศึกษาสมัยนี้บางทีก็ปวดใจเหมือนกัน
สวยๆกันทุกคน
แต่คนที่ดึงดูดให้รู้สึกนึกเอ็นดูนั้น
น้อยยิ่งกว่าน้อย
บางคนกิริยามารยาทแค่ตอนเดินมาทักเรา ก็ไม่ผ่านแล้ว
(บ่นเป็นป้าเลยตู ยังไม่ 25 เลยนะ)
เอาล่ะ เขียนมายาวมากแล้ว
หวังว่าเอนทรี่นี้จะให้ทั้งความบันเทิงและสาระ
อย่าลืมว่า...จริงๆแล้วยัยเอมันน่าสงสารนะ
ไม่มีผู้ชายคนไหนคิดจริงใจจริงจังกะมันหรอก
จบจ้ะ
ปล.รูปไปเที่ยวเกาะล้าน รอเอนทรี่หน้า ที่นี่แน่นอน!!
Bare Hands - Delta Goodrem
มือเปล่า
ฉันมีคำถามหนึ่งอยู่ในใจ
เธอจะตอบเมื่อไหร่ก็ได้
แต่อย่าตกใจเหมือนกวางที่เจอแสงไฟ
บางครั้งความเสี่ยงที่จะเจ็บปวด
ก็สวยงามและที่แย่ที่สุด
ก็คือความเฉยชาไร้ความรู้สึก*
เจ็บบ้างก็ทำให้รู้ว่าเรายังมีชีวิตอยู่
เราต้องอยู่เพื่อรัก ไม่ใช่แค่เอาชีวิตรอดเท่านั้น
หัวใจที่ไม่รักไม่มีวันแตกสลาย
ความฝันที่ยังไม่ตื่นก็เป็นเพียงความฝัน
ถ้าเธอไม่เคยหลั่งเลือดเธอก็จะไม่มีวันเข้าใจ
จงเก็บกุหลาบแดงให้ฉันด้วยมือเปล่า
ฉันยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
แต่เธอไม่รู้จะทำยังไง
เธอไม่กล้าเข้ามาในสวนนี้เพราะกลัวหนามเหล่านั้น
จงกล้าหาญ จงเป็นคนโง่อย่างที่เธอไม่เคยเป็น
เพราะฉันรออยู่ที่จะบรรเทาความเจ็บปวด
บนหนทางที่ความรักกำลังจะเริ่มต้น
หัวใจที่ไม่รักไม่มีวันแตกสลาย
ความฝันที่ยังไม่ตื่นก็เป็นเพียงความฝัน
ถ้าเธอไม่เคยหลั่งเลือดเธอก็จะไม่มีวันเข้าใจ
จงเก็บกุหลาบแดงให้ฉันด้วยมือเปล่า
ทำให้ฉันรู้ว่าฉันมีคุณค่า
อย่ารักฉันด้วยความหวาดกลัว
จงเก็บกุหลาบแดงให้ฉันด้วยมือเปล่า
ให้ฉันเห็นว่าฉันคุ้มค่ากับรอยขีดข่วน
หัวใจที่ไม่รักไม่มีวันแตกสลาย
ความฝันที่ยังไม่ตื่นก็เป็นเพียงความฝัน
ถ้าเธอไม่เคยหลั่งเลือดเธอก็จะไม่มีวันเข้าใจ
จงเก็บกุหลาบแดงให้ฉันด้วยมือเปล่า
เจ็บบ้างก็ทำให้รู้ว่าเรายังมีชีวิตอยู่
เราต้องอยู่เพื่อรัก ไม่ใช่แค่เอาชีวิตรอดเท่านั้น
ขอบคุณคำแปลจาก บล็อกพี่มุก
http://ambiguous.exteen.com/20080802/entry
ปล.สุดท้าย...เมื่อวานไปหาหมอมา โดนฉีดยาไป 1 เข็ม+ยาถุงใหญ่ 1 ถุง หายซ่าเลยตู
วิบากกรรมของยัยเอน่ารันทดนัก คาดว่าจะมีฉากแฮปปี้เอนดิ้งในเร็ววันนี้
คงเหนื่อยน่าดู
