2010/Sep/27




 15 กันยายน 2553 ไปงานวันศิลป์ พีระศรี ที่ศิลปากร วังท่าพระ
ตอนจุดเทียนร้องเพลง Santa Lucia
ขนลุกทุกรอบ ร้องเพลงสามรอบ ขนลุกสามรอบ

กลับถึงหอตอนประมาณเกือบๆ สามทุ่ม
มีโทรศัพท์ลึกลับโทร. เข้ามา เป็นเบอร์ไม่รู้จัก
เสี้ยววินาทีของความคิด เหมือนรู้ว่าใครจะโทร.มาเลย
“ฮัลโหล เป็นไงสบายดีหรือเปล่า?”
“ใครอ่ะ?” ถามไปทั้งๆที่จำเสียงได้แล้วว่าใคร
“ตอนนี้ทำอะไรอยู่ ทำงานที่ไหน?”
“ใครอ่ะ ถามทำไมไม่ตอบ?”
ทั้งๆที่จำได้ แต่ก็ยังอยากกวนประสาท
เขาคนนั้นก็คือ พี่พีท นั่นเอง
ผู้ชายหนึ่งเดียวที่ผลักเราให้เข้าใกล้คำว่า “วิกลจริต” หรือ “โรคประสาท”
เดชะบุญที่ยังครองสติและผ่านพ้นเวลาเลวร้ายนั้นมาได้

ปลายสายเหมือนเสียเซลฟ์เล็กน้อยที่เราจำไม่ได้
“นี่จำไม่ได้จริงๆเหรอเนี่ย”
เราเงียบ…ก็จริงๆแล้วจำได้ไง

“ขอเวลาคุยสักสิบนาทีได้หรือเปล่า? แค่สิบนาทีเอง”
“ได้ มีอะไรรีบๆพูดเถอะค่ะ”


ฟังเพลงนี้แล้วมันโดน
ใจฉันไม่ใช่ของเธอ – น้ำชา
http://www.4shared.com/audio/eh2R-zTC/__-_.htm

เขาเท้าความว่าตอนนี้ลาออกจากงานโรงแรมไปทำธุรกิจส่วนตัวอยู่ทางใต้
เปิดรีสอร์ทขนาดเล็กอยู่ทะเลฝั่งอันดามัน คาดว่าจะเปิดพฤศจิกายนนี้

“มาอยู่เกาะซะนาน ทำให้ผมคิดอะไรได้หลายๆอย่าง
เมื่อก่อนที่ผมตื๊อโรสมาก
เพราะตอนนั้นยังคิดแบบเด็กๆ อะไรก็ต้องเอาให้ได้
ไม่ได้มองดูความรู้สึกของโรสเลย
ผมเลยอยากโทร.มาขอโทษ จริงๆแล้วก็คิดได้นานแล้วนะ
อยากขอโทษมานานแล้วด้วย แต่ไม่กล้าโทร.มาสักที”

“ผมขอโทษ”
“…” ฉันเงียบ
“นี่ขอโทษจากใจเลยนะ ขอโทษที่พาโรสไปทรมานทั้งๆที่ป่วยอยู่
ขอโทษที่รบกวนเวลา ขอโทษที่ทำให้ขัดใจ ขอโทษในทุกสิ่งทุกอย่าง
โรสจะยกโทษให้ผมไหม? ไม่โกรธผมได้ไหม?”

“ไม่โกรธก็ได้”
“แสดงว่ายังโกรธอยู่สิ?”
“ไม่โกรธหรอก เรื่องมันก็นานแล้ว ช่างมันเถอะค่ะ”
“ถ้าผมไม่ขอโทษ คงไม่สบายใจไปตลอด ตอนนี้ผมเข้าใจโรสแล้วล่ะ
เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง ผมยังไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับโรส
ผมรู้ตัวเองดี ว่ามีศักยภาพแค่ไหน  ผมยังดีไม่พอสำหรับโรสเลย”

“มันไม่เกี่ยวกับดีพอหรือไม่พอหรอกค่ะ ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่
จะพูดทำไมเดี๋ยวทะเลาะกันเปล่าๆ”

“อืม ตอนนี้ผมเข้าใจคุณแล้วจริงๆ แล้วก็รู้สึกผิดมากที่ตามตื๊อคุณอย่างนั้น
ถ้ามีคนมาทำแบบนี้กับผม ผมคงอดทนไม่ได้เท่าคุณ ผมคงทำอะไรรุนแรงกว่านั้นอีก”

“ผมดีใจนะที่ได้มารู้จักคุณ ขอบคุณมากสำหรับเวลาและโอกาสที่เคยให้
จนถึงวินาทีนี้ที่ให้ผมได้พูดกับคุณอีกครั้ง ขอบคุณมาก โรสเป็นคนดีจริงๆนะ
ผมรู้ดีว่าคุณเป็นยังไง?”
“หมายความว่าไง?”

“ผมว่าคุณเป็นคนดีไง ซื่อสัตย์  มั่นคง มีน้ำใจ จริงใจแล้วก็ยึดมั่นในสิ่งที่ถูกต้อง”
“ขนาดนั้นเลย? ที่เราอดทนกับการกระทำของพี่พีทเพราะไม่อยากให้พี่พีทรู้สึกแย่ไปกว่าเดิม
แล้วเราก็คิดว่าเราหาทางออกที่ซอฟท์ที่สุดแล้ว”

“นั่นสิ ผมถึงบอกว่าโรสเป็นคนดีไง ขนาดคนอย่างผม คุณยังแคร์เลย”

ฉันเผลอยิ้มเหยียดๆออกมา เพราะการที่ “แคร์” ไง
เลยต้องก้มหน้ารับกรรม
เวลาที่คนอื่นถามถึงเขา เพราะทุกคนคิดว่าเราเป็นแฟนกัน
ทั้งที่จริงๆ แล้ว สิ่งที่เรียกว่า “แคร์” นั้นก็เหมือนกับที่เราแคร์เพื่อนเราทุกคนนั่นแหละ
แต่คนอื่นก็ตีความไปว่าถ้าไม