เขียนเมื่อ 8 ตุลาคม 2550

ช่วง 5-6 เดือนมานี้เวลามีสังหรณ์อะไรมักจะแม่น
แม่นอย่างไม่น่าเชื่อในบางเรื่อง
ล่าสุด..สังหรณ์อีกแล้ว
ว่าจะไม่ได้เรียนต่อ...
ทั้งๆที่วางแผนแล้ว  ตั้งใจแล้ว
เลยเอาสังหรณ์มาลงบล็อกเผยแพร่สู่สาธารณะชนเป็นการแก้เคล็ด
เผื่อเรื่องที่สังหรณ์จะไม่เกิดขึ้น

(เขียนยังไม่ทันจบ วันรุ่งขึ้น Exteen ปรับเวอร์ชั่นใหม่เลยไม่ได้อัพบล็อก)

 

*******************************************
 

เขียนเมื่อ 10 ตุลาคม 2550

ได้งานแล้ว!!
งงไหม...เรายังงงเลย
เพิ่งไปสัมภาษณ์มาวันนี้  เขาก็รับเลย
ตำแหน่งต้อนรับส่วนหน้า
เขาถามเราว่า
“จบตั้งอักษรฯ ศิลปากร  เกรด 3 กว่าด้วย
ภาษาอังกฤษก็ดี  ทำไมถึงอยากทำงานที่นี่”
(จะให้เราตอบว่าอะไรล่ะ)
เราไม่ได้พูดอะไร...แค่ยิ้ม
คุณสมบัติข้างบนนั่นน่ะ ถ้าเป็นที่อื่นถือว่าน้อยนิดจิ๊ดจ้อยมาก ทำไมต้องพูดเหมือนตื่นเต้น

จะเป็นไรไหมถ้าจะบอกว่า
การได้งานครั้งนี้ ไม่เกี่ยวกับประสบการณ์และความสามารถ
เขาดูบุคลิกเป็นหลัก
สารภาพว่าจริงๆไม่ได้อยากทำงานที่นี่แค่มาลองสัมภาษณ์
แต่เขาก็มัดมือชก..รับทันที
ลองชุด..ทำเรื่องประกันสังคมเสร็จสรรพ

กลับบ้านมาเจอปัญหาเดิม
แล้วงานที่ทำตอนนี้จะทำยังไง 
แยกร่างอยู่สองที่ก็ไม่ได้
คาดว่าเดี๋ยวอาจจะได้ลาออกก่อนพ้นโปรฯอีกแน่เลย
เฮ้อ...

มองโลกในแง่ดีว่านี่มันก็โอกาสของเรา
จะได้ลองทำงานที่ฉีกแนวไปกว่าเดิม
เผื่อจะชอบ เอาน่า..ลองซะหน่อย

 *************************************

ทางเลือก

จะทำยังไงดี  งานก็อยากลองทำ
ทั้งๆที่รู้ว่าทำไปก็ไม่ได้นาน  โปรฯ4เดือน
ก็อาจจะอยู่ได้แค่นั้นแหละ
ยังคงอยากเรียนต่อ
นิดา...บอกเราหน่อย
ถ้าเราจะทำงานไปด้วยพร้อมกับอ่านหนังสือเตรียมสอบ
แล้วลาออกตอนที่สอบได้ (ถ้าสอบได้อ่ะนะ)
เราจะทำได้ไหม

 

 ****************************************

สุดท้าย..ยังงงถึงตอนนี้  ไม่ต้องแสดงความยินดีนะ
เพราะเราก็ไม่ได้ยินดีอะไรทั้งสิ้น

 

เหนื่อยใจ - XLstep

เหนื่อยใจ..เหมือนใกล้จะหมดแรง
ที่ทำไปทุกอย่าง..
แต่ไม่เห็นจะมีอะไรที่เธอต้องการ
ก็คงไม่มีวันนั้นที่เธอพอใจ

ปล.1  ไม่คิดเลยว่าจะต้องเอาเพลงนี้มาเปิดในวันที่ตัวเองได้งาน
ปล.2 อย่างนี้เรียกสังหรณ์แม่น(อีกครั้ง)ได้รึยัง

 

 

edit @ 10 Oct 2007 22:02:55 by บรรณารักษ์เลือดใหม่