พอดีว่าบังเอิญไปเจอกระทู้นี้มา

http://www.pantip.com/cafe/siam/topic/F6514154/F6514154.html
อ่านแล้วก็.... ไม่พูดแล้วกันว่ารู้สึกยังไง

ประเด็นที่จะพุดถึงก็คือ
“เราไม่อยากไปอยู่นครปฐม เพราะคิดว่ามันกันดาล เลยสละสิทไปอ่ะคับ”
“แล้วที่ศิลปากรพอเลยปี1ไปแล้ว ไม่ต้องใส่ชุดนักศึกษาไปเรียนก็ได้จิงป่าวอ่างับ?”
“สรุปว่า สละสิทอักษรฯ ไปเลือกโบราณ เอกอิ้ง(เรียนคล้ายๆอักษรฯ)ไม่ได้คิดผิดใช่ป่าวงับ  เพราะผมคิดว่าผมเลือกถูกแล้ว^^”

แหม  กำลังคิดว่าเจ้าของบล็อกจะโฆษณาชวนเชื่อมหาวิทยาลัยอีกแล้วสินะ
ถ้าได้อ่านในกระทู้ก็จะทราบว่ามีคนตอบหลายท่านแล้วว่าทับแก้วไม่ได้กันดาร

*****************************************

ความคิดเห็นที่ 22
ดีแล้วล่ะค่ะ...
ถ้าเห็นผลที่คุณเลือกเรียนวังท่าพระเพียงเพราะ "ความกันดาน" และ "การไม่ต้องใส่ชุดนักศึกษา

คุณคงไม่เคยคุยกับนักศึกษาที่ศิลปากร ว่าชีวิตที่ทับแก้วมันให้อะไรมากกว่าชีวิต
เพราะคุณจะได้เพื่อนแท้
และได้พบบ้านหลังที่สองค่ะ...

P.S. ไม่ใช่ว่าวังท่าพระไม่ดีนะคะ แต่ส่วนใหญ่ใช้ชีวิตที่ทับแก้วมากกว่า แต่ยังชอบไปวังท่าพระอยู่บ่อยครั้ง

*****************************************

ตามความเห็นข้างบนนี้ (เราไม่ใช่เจ้าของความเห็นนะ)
ก็ยังตัดสินอะไรไม่ได้หรอกว่าทับแก้วดีจริง
สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคนหนึ่ง  อาจไม่ดีสำหรับอีกคนหนึ่งก็ได้
จริงไหมคะ?
เราไม่ได้คิดว่าน้องที่เป็นเจ้าของกระทู้ตัดสินใจผิดพลาด 
น้องทำถูกแล้ว 
นั่นคือการเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง  ถ้าน้องคิดว่าทับแก้วกันดาร  มันก็กันดารค่ะ   คนที่คิดว่าไม่กันดาร  พออยู่ได้  ก็อยู่ได้
พูดได้เท่านี้  เพราะน้องเองก็คงไม่ได้อยากเรียนที่นครปฐม  แต่เราเข้าใจว่าน้องติดสอบตรง  น่าจะได้ไปดูสถานที่จริงมาแล้ว  พูดง่ายๆคือเคยไปเหยียบแผ่นดินทับแก้วมาแล้ว  ถ้ารู้สึกไม่ประทับใจแล้วล่ะก็  น้องคิดถูกแล้วที่สละสิทธิ์

เพียงแต่บางครั้ง  ความรักก็ต้องใช้เวลา  เหมือนเจ้าของบล็อก  สมัยปี 1 คิดอยู่แทบทุกลมหายใจเข้าออกเลยว่าจะซิ่วๆๆๆ ให้ได้  ชีวิตนี้ฉันจะเรียนที่ธรรมศาสตร์เท่านั้น   เพราะเชื่อว่า “ฉันรักธรรมศาสตร์  เพราะธรรมศาสตร์(จะ)สอนให้ฉันรักประชาชน”

แต่เมื่อเวลาผ่านไป...
คนที่ไม่ค่อยยอมกลับบ้านในวันหยุดสุดสัปดาห์
คนที่ยืนอึ้งตอนที่ออกมาจากห้องสอบวิชาสุดท้ายของชีวิตนักศึกษาปริญญาตรี
คนที่ร้องไห้จะเป็นจะตายตอนที่ขนของออกจากทับแก้ว 
ก็คือผู้หญิงคนนี้แหละ 

เหนือสิ่งอื่นใดคือการได้รับรู้ว่า  ไม่ว่าจะจบสถาบันไหน  เราก็รักประชาชนได้เท่าๆกัน  ถ้ามีจิตสำนึกเพื่อมวลชนสักหน่อย  ลดความเห็นแก่ตัวลง  ทำตัวให้เป็นประโยชน์มากขึ้น 

ถ้ามองย้อนกลับไป  ถ้าตอนจะขึ้นปี 2  ตัดสินใจซิ่ว  รู้อยู่แล้วว่าไปได้ชัวร์ 
ถ้าตอนนั้นจากทับแก้วไป
ภาพความทรงจำในวันนี้ก็จะไม่ได้เป็นแบบนี้ 
แต่คงเป็นความประทับใจในอีกรูปแบบหนึ่ง

ไถลออกนอกประเด็นไปไกลมาก  กลับมาๆๆๆ

ปีที่แล้วเราก็ทำหน้าที่เป็นครูแนะแนวจำเป็นอยู่ครั้งหนึ่ง

http://la-lune.exteen.com/20070608/entry
ย้อนกลับไปอ่านดู  เคยเขียนถึงเรื่องความกันดารมาครั้งหนึ่งแล้วในตอนนั้น   ถ้าเทียบระหว่างปัจจุบัน ปี 2551  กับยุคเรา ปี 2545  เวลาเพียง 6 ปี  แต่อะไรๆก็เปลี่ยนไปเยอะ ความเจริญเริ่มเข้ามาครอบงำทับแก้ว 

แค่เทียบจากเมื่อ 2 ปีก่อนที่เราก้าวออกมาจากที่นั่น  ล่าสุดที่กลับไปเมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมา  เรารู้ได้ในทันทีว่าภาพทับแก้วในช่วงเวลาของเราค่อยๆเลือนไปแล้ว  น้องรุ่นถัดๆมา  จะไม่รู้สึกว่ามันลำบากหรือทุรกันดารอีกต่อไป 

 

สรุปก็คือ น้องเขาคิดถูกแล้วล่ะ 
อย่างน้อยก็คิดถูกที่จะเลือกเป็นครอบครัวศิลปากร 
ขอให้น้องมีความสุขกับการเรียนเพราะน้องได้ตัดสินใจแล้ว
 
เหมือนที่เราเชื่อมั่นว่าเราคิดถูกเช่นกัน 
ที่ไม่ทิ้งทับแก้วไปในวันนั้น

 

ปีนี้ก็ทำหน้าที่ครูแนะแนวจำยอม  ให้น้องแท้ๆซะด้วย
สรุปว่าน้องไม่ได้เลือกคณะโบราณคดี  ศิลปากร  ความตั้งใจต่อป.โท โบราณฯ ก็ดับสลายไปด้วย (เพราะโดนสั่งให้ประกบน้อง  น้องแอดมิชชั่นได้ที่ไหนก็ให้ไปต่อที่นั่น)

โอย...เหนื่อย...ใจ