ปลายเดือนที่แล้ว เราพยายามเข้าสเปซของเพื่อนๆ แต่เข้าไม่ได้  ไม่เข้าใจว่าทำไม
พอคลิกที่ไอคอนเพื่อนๆใน MSN มันก็จะว่างเปล่า   ไม่ลิ้งค์ไปที่สเปซซะที
จนกระทั่งลองคลิกที่สเปซของโอเล่

มีหัวข้อเอนทรี่ล่าสุด  เขียนว่า       “ลาก่อนทับแก้ว”
วินาทีนั้น  หัวใจวูบไหว 
“โอเล่คิดเหมือนเราแน่ๆ” 
ทั้งๆที่ยังไม่ได้เข้าไปอ่านเพราะว่าพอคลิกเข้าไป 
มันก็ลิ๊งค์ไปไม่ถึงสเปซเหมือนเดิม
จนเวลาผ่านไป  หลายวัน  จึงได้ลองเข้าไปเยี่ยมอีกครั้ง
“ลาก่อนทับแก้ว”  เป็นเอนทรี่ของหัวใจที่พูดได้
เรื่องราวที่ถ่ายทอดออกมา  เราก็รู้สึกและคิดที่จะเขียนลงในบล็อกนี้
แต่ว่าสิ่งที่โอเล่เขียน  มันคือสิ่งที่ใจเราอยากจะพูดเหมือนกัน

*********************************************

ลาก่อนทับแก้ว

เพิ่งกลับมาจากทับแก้ว
ความรู้สึกคราวนี้มันแปลกไป
มันดีใจนะ ที่ได้กลับไปอยู่ในสถานที่เก่าๆ ...ที่ๆเราคุ้นเคย
แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่าง ที่เรียกว่า ความปวดร้าว มันก็เข้ามาเกาะกุม
 
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่เรารู้สึกว่า มันไม่ใช่ที่ของเราอีกต่อไปแล้ว
ทับแก้วกลายเป็นที่บรรจุความทรงจำอย่างจริงแท้ แต่ไม่ใช่ปัจจุบันขณะของเราอีกต่อไป
เราจับต้องความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวเฉกเช่นที่เคยรู้สึกเหมือนเมื่อวันเก่าไม่ได้อีกแล้ว
กลายเป็นความรู้สึกแปลกแยก
คลับคล้ายกับเมื่อมองร่างของบุคคลอันเป็นที่รักจากไป
ความรักนั้นยังคงอยู่ แต่เราไม่อาจหลอมรวมความรู้สึกว่า "ยังคงอยู่" เข้ากับหัวใจได้อีกต่อไป
 
สะพานสระแก้ว
ศาลาแปดเหลี่ยม
และทุกตารางนิ้วในนั้น ไม่ใช่ที่ของเราอีกต่อไป
 
ฉันได้แต่ลูบก้อนอิฐสีส้มแก่ของโรงละครทรงพล และแนบใบหน้าลงกับมัน
ได้เพียงนั่งลงยังพื้นคอนกรีตเก่าข้างโรงละคร และมองยอดไม้ที่ไหวเอน
สายลมแห่งอดีตยังคงกระจ่างอยู่ในนั้น แต่บัดนี้ ฉันรู้สึกได้เพียงสายลมแห่งปัจจุบัน
และมันเจ็บปวด รวดร้าว เกินกว่าที่เคยตระหนัก
 
and now I've realized...
 
สวัสดี โลกแห่งความจริง
ไม่อยากเอ่ยคำนี้เลย
แต่...
ลาก่อน ทับแก้ว
ขอบคุณนะ สำหรับ 4 ปีที่มีค่าและสวยงามที่สุดในชีวิตของฉัน

http://candyole.spaces.live.com/blog/cns!EAAF95F4778A2C56!2268.entry?_c=BlogPart

*****************************************

อ่านแล้วรู้สึก...เหนือคำบรรยายใดๆ
ขอบคุณโอเล่  ที่เขียนเอนทรี่นี้ขึ้นมา 

นั่นสินะ...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ชีวิตเราโดนหลอมเข้ากับสิ่งอื่น
ภาพในโลกแห่งความฝัน...ค่อยๆจางหาย 
ความสุขและเสียงหัวเราะพิสุทธิ์เหมือนเด็ก...กลับเลือนหาย
ชีวิตที่ถูกความเป็นจริงอันโหดร้ายครอบงำอย่างสมบูรณ์แบบ
หรือว่าเราไม่อาจกลับไปยิ้มหรือหัวเราะอย่างมีความสุขในโลกที่แสนดีแบบนั้นได้อีกแล้ว

อาจารย์ที่ภาควิชาบรรณารักษ์ฯ เคยพูดกับเราว่า  “ตั้งแต่นี้ไป  เราคือศิษย์เก่าแล้วนะ”
“จริงเหรอคะ ยังทำใจไม่ได้เลย”
“ไม่ใช่แค่เราหรอกที่ทำใจไม่ได้  เพื่อนครูน่ะ จบมาเป็นสิบปีแล้ว  ก็ทำใจไม่ได้เหมือนกัน”

 

ความรักนั้นยังคงอยู่
แต่เราไม่อาจหลอมรวมความรู้สึกว่า "ยังคงอยู่" เข้ากับหัวใจได้อีกต่อไป